Uzasadnienie
II SA/Łd 11/02
Uzasadnienie
Decyzji Nr [...] z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał Panu T.W. przedłożenie w terminie do dnia 31 grudnia 2001 roku w trzech egzemplarzach następujących dokumentów: 1. określającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 2. inwentaryzacji budowlanej z przedstawieniem: a) opisu technicznego zawierającego charakterystykę techniczną wraz z orzeczeniem o prawidłowości wykonania i możliwości użytkowania, b) rysunków przedstawiających obecny stan budowlany, 3. określających prawidłowość wykonania przyłączy zewnętrznych.uzbrojenia terenu, 4 określających prawidłowość wykonania instalacji elektrycznej z załącznikiem protokolu sprawdzenia skuteczności zabezpieczeń przeciwpożarowych, 5. projektu robót budowlanych koniecznych do wykonania dla doprowadzenia do stanu zgodnego z wymaganiami obowiązującego prawa piwnic w jednorodzinnym budynku mieszkalnym zlokalizowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. A 12. Powyższe zostało nakazane na skutek zawiadomienia, które wpłynęło w dniu 11 czerwca 2001 roku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. od Pana J.W., współwłaściciela nieruchomości przy ul. A 12 w Ł., dotyczącego prawidłowości wykonanych robót elektrycznych w pomieszczeniach piwnicznych w/w nieruchomości przez drugiego współwłaściciela Pana T.W.
W dniu 29 czerwca 2001 roku organ stopnia podstawowego przeprowadził wizję w obecności Pana T.W., w wyniku której stwierdzono, iż w miesiącu kwietniu 200I roku inwestor Pan T.W. wykonał w pomieszczeniach piwnicznych nieruchomości przy ul. A 12 w Ł. roboty budowlane związane z wymianą instalacji elektrycznej w związku z zaistniałą awarią bez uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. złożył Pan T.W., wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się podnosił, że był zmuszony do wykonania naprawy popsutej instalacji elektrycznej przez wymianę kilku metrów przewodu elektrycznego i założenie nowych gniazd, a kontakt z drugim współwłaścicielem był utrudniony z uwagi na to, że zamieszkuje on Niemczech. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji podniósł, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego z i994r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art.
30. W art. 29 ustawodawca dokonał wyłączeń od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów budowlanych (ust. l) i na wykonywanie robót budowlanych (ust:2), przy czym zauważyć należy, że wyliczenie tych wyłączeń ma charakter wyczerpujący. Oznacza to, że tylko takie obiekty i roboty budowlane i o takich parametrach technicznych i uwarunkowaniach lokalizacyjnych, jak wymienione w tych przepisach, zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o jakich mowa w art. 29, nie oznacza rezygnacji z wszelkiej kontroli administracyjnej, odnoszącej się do budowy obiektów czy wykonywania robót budowlanych. Stosownie do przepisu art. 30 ust.1, budowa i wykonywanie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, wymienione w tym przepisie, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi stopnia podstawowego. Zatem należy zauważyć, iż wykonywanie robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia bez dopełnienia tego obowiązku, czy też dokonanie zgłoszenia po rozpoczęciu robót budowlanych będzie prawnie nieskuteczne, a roboty takie powinny być uznane za wykonywane samowolnie. Wówczas zastosowanie mają tu przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego z 1994 roku na podstawie, których nałożono określone obowiązki na Pana T.W.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. złożył Pan T.W. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący powoływał się na dotychczas przedstawioną argumentację.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując się na swe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 9 listopada 2004 roku T.W. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania.
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Oświadczenie skarżącego co do cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, chyba że zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
W sprawie niniejszej oświadczenie skarżącego Pana T.W. o cofnięciu skargi złożone w toku rozprawy, Sąd uznał za skuteczne.
Z uwagi na powyższe Sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, mając na uwadze powołane przepisy.