Uzasadnienie
W dniu 14 października 2005 roku J. M. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...], z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, od decyzji tegoż organu Nr [...], z dnia [...] o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.).
Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2005 roku, doręczonym w dniu 1 grudnia 2005 roku skarżący wezwany został do usunięcia niezachowanych warunków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100,00 złotych – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 8 grudnia 2005 roku stronie skarżącej upłynął bezskutecznie termin zakreślony do uzupełnienia niezachowanych warunków fiskalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakim wymogom formalnym winna odpowiadać skarga wnoszona do sądu administracyjnego (art. 46 par. 1 i 2 w związku z art. 57 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.).).
Dodatkowo warunkiem skargi o charakterze fiskalnym jest uiszczenie przez stronę stosownego wpisu, bowiem sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono żadnej opłaty. (art. 220 par. 1 p.p.s.a.).
Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość wszystkim wymaganiom, strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu, tak aby skardze mógł zostać nadany dalszy bieg.
Przepisy obowiązującego prawa stanowią, iż bezskuteczny upływ terminu zakreślonego do usunięcia braków fiskalnych skargi prowadzi do jej odrzucenia (art. 220 par. 3 p.p.s.a.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.