Uzasadnienie
Skarżący Sławomir G. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Ł. z dnia 16 lutego 2001 r. /II SA/Łd 102-103/2001/ w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zmianie imienia oraz na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia 7 listopada 2000 r. w przedmiocie sprostowania w decyzji o zmianie imienia oczywistych błędów pisarskich - odrzucającym skargę na zaskarżoną decyzję i skargę na postanowienie.
Skarga została wniesiona w terminie a skarżący powołał się na to, że pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu i podania adresu nie zostało mu doręczone. Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 1 postanowienia z dnia 11 lipca 2001 r. /II SA/Łd 1107-1108/01/ skierował wniosek Sławomira G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 16 lutego 2001 r. do rozpoznania na rozprawie. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wniosek został złożony w ustawowym terminie i że okoliczności, na które powołuje się skarżący odpowiadają ustawowej przesłance wznowienia postępowania sądowego ustanowionej w art. 403 par. 2 Kpc w związku z art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie w odniesieniu do postępowania w przedmiocie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 17 grudnia 2000 r., odrzuconej postanowieniem z dnia 16 lutego 2001 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi i podania adresu zamieszkania zostało skarżącemu doręczone w dniu 29 stycznia 2001 r. a nałożone nim obowiązki nie zostały wykonane. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to nosi adnotację "uznać za doręczone 29 stycznia 2001 r." Doręczenie to nastąpiło przez awizo ale w sytuacji gdy skierowane zostało do skarżącego nie na jego adres zamieszkania, którego skarżący w skardze nie podał, ale na skrytkę pocztową, wskazaną jako adres do korespondencji. W świetle zasad doręczania pism sądowych doręczenia na adres skrytki pocztowej nie można uznać za prawidłowe i skutkujące możliwością przyjęcia, że doręczenie to nastąpiło ze skutkiem prawnym.
W myśl art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w postępowaniu przed tym Sądem stosuje się odpowiednio przepisy art. 39-49 Kpa dotyczące doręczeń. Zgodnie z art. 42 par. 1 Kpa pisma doręcza się stronom - osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Strona w toku postępowania ma obowiązek zawiadamiania o każdej zmianie adresu a zaniechanie tego obowiązku powoduje, że doręczenie pisma pod adres dotychczasowy ma skutek prawny /art. 41 Kpa/. Skarga do Sądu powinna zawierać w myśl art. 37 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oznaczenie skarżącego, jego miejsca zamieszkania lub siedziby. Skarga nie zawierająca wskazania adresu zamieszkania ma braki formalne i w konsekwencji powoduje niemożność podejmowania dalszych czynności w sprawie a w razie nieusunięcia braków skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Czynności procesowe są obwarowywane terminami, których niedotrzymanie wywołuje określone konsekwencje procesowe, z reguły niekorzystne dla stron. Przepisy art. 43 i art. 44 Kpa określają procedurę doręczania pism w razie nieobecności adresata i w razie niemożności ich doręczenia w sposób określony w art. 42 i art. 43 Kpa /w pierwszym przypadku pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się doręczenia pisma, o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy powiadamia się, umieszczając zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, lub gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania - w drugim przypadku, pisma składa się w urzędzie pocztowym a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję lub gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania/. Powołane przepisy potwierdzają wymóg podawania adresu zamieszkania i jego znaczenie dla zachowania ustawowych zasad doręczeń i nie przewidują doręczania pism na adres skrytki pocztowej.
Doręczanie pism /administracyjnych i sądowych/ na skrytkę pocztową prowadziłoby do prowadzenia czynności administracyjnych i sądowych z naruszeniem wszelkich terminów ustawowych i wyznaczanych przez sąd i organy administracji i prowadzenia postępowania w terminach wyznaczanych w istocie przez skarżącego, który może odbierać korespondencję ze skrytki w dowolnym czasie. Nie obowiązywałyby skarżącego wówczas w istocie żadne z ustawowych zasad doręczania pism i związanych z nimi konsekwencji prawnych.
Wprawdzie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na treść art. 59 powołanej ustawy nie mają zastosowania przepisy dotyczące doręczeń w postępowaniu cywilnym, to należy wskazać, że również przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym /Dz.U. nr 62 poz. 697/ nie przewidują możliwości doręczania pism sądowych na skrytkę pocztową.
Zważywszy zatem, że doręczenie skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu i podania adresu nie było prawidłowe, na podstawie art. 411 i art. 412 Kpc w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało wznowić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 16 lutego 2001 r. /II SA/Łd 102/01/ w zakresie pkt 1 i uchylić postanowienie zawarte w punkcie 1 odnoszącym się do odrzucenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 17 grudnia 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zmianie imienia.
Jednocześnie należało odrzucić skargę o wznowienie w sprawie zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2001 r. /II SA/Łd 103/00/ zawartym w punkcie 2, odnoszącym się do postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 7 listopada 2000 r. (...) z uwagi na brak ustawowych podstaw wznowienia /postanowienie to było postanowieniem wydanym w I instancji i z tego powodu niezaskarżalnym i podlegającym odrzuceniu z powodu niedopuszczalności/.