Uzasadnienie
E.D. i J.D. złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.
We wniosku tym skarżący podali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. We wspólnym gospodarstwie domowym wraz z nimi pozostają wnuczki: 14-letnia A. A. oraz 9-letnia P.A..
Skarżący oświadczyli przy tym, że uzyskują dochód z tytułu emerytury w łącznej kwocie 2.188,35 zł brutto. Większość dochodu, z uwagi na stan zdrowia, przeznaczają na zakup lekarstw, zabiegi rehabilitacyjne oraz dojazdy do lekarzy. Dodali ponadto, że nie posiadają żadnego majątku.
Jednocześnie skarżący oświadczyli, że nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy).
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Przede wszystkim należy jednak zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, w którym wraz z nimi pozostają dwie wnuczki: 14-letnia A.A. oraz 9-letnia P.A.. Łączny dochód rodziny zamyka się przy tym w kwocie 2.188,35 zł brutto, co w przeliczeniu na osobę stanowi kwotę ok. 547 zł. Obciążenie tak kształtującego się budżetu rodziny stanowią wydatki skarżących na zakup lekarstw, zabiegi rehabilitacyjne oraz dojazdy do lekarzy. Skarżący cierpią bowiem na liczne schorzenia. Nie posiadają przy tym żadnego majątku. Ponadto nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie i przyznał im prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W ocenie Sądu przedstawiona we wniosku sytuacja materialna skarżących powoduje bowiem, iż nie są oni w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
(MSi)