Uzasadnienie
M. P. – T. i D. Ś. zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] wnoszącą sprzeciw i nakładająca obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu diodowego LED na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w G. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Łd 1121/11, w dniu 19 października 2011 roku pod tą sygnaturą została już zarejestrowana skarga M. P. – T. i D. Ś. na wskazaną na wstępie decyzję Wojewody [...] z dnia [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny nieprawomocnym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 roku oddalił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] wnoszącą sprzeciw i nakładająca obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji ekranu diodowego LED na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w G. Skarga na tę samą decyzję została już wcześniej rozpoznana w/w nieprawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2011 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1121/11. Z powyższego wynika, iż faktycznie na tę samą decyzję skarżące wniosły dwie skargi. Jedną podpisaną osobiście, a drugą przez swojego pełnomocnika.
Z uwagi na powyższe postępowanie w rozpoznawanej sprawie uznać należało za niedopuszczalne, a w konsekwencji skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., należało odrzucić.
m.o.