Uzasadnienie
I.G. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], Nr [...];[...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...], Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wodociągu W. – R. z przyłączami do zagród w miejscowości R. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono (między innymi), że w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę wodociągu na trasie W.-R. wraz z przyłączami we wsi R., I.G. nie wyraziła zgody na przebieg sieci przez jej działkę Nr 553, położoną we wsi W., przy ul. A. Stwierdziła jednocześnie, że część jej działki została bezprawnie zagospodarowana przez SKR w W. i do tej pory sprawa ta nie została prawnie uregulowana.
Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (jednolity tekst: Dz.U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 z późn. zmianami), ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan jest przepisem gminnym (art. 7 ustawy). Ma moc powszechnie obowiązującą na obszarze nim objętym i jego ustalenia wiążą organy administracji publicznej wszystkich szczebli.
Dla terenu objętego zaskarżoną decyzją obowiązującymi są ustalenia planu miejscowego uchwalonego przez Radę Gminy w W. w [...], zgodnie z którymi teren działki Nr 753 I.G. przeznaczony jest pod uprawy rolne, oznaczone symbolem R, zaś teren działki Nr 756/2, mimo iż jest on zabudowany budynkiem - również jest przeznaczony pod uprawy rolne. Zgodnie zaś z ustaleniami planu obowiązującymi dla terenów rolnych oznaczonych w planie symbolem R..."Dopuszcza się zakładanie nowych siedlisk rolniczych wzdłuż dróg publicznych poza terenami objętymi zakazem zabudowy oraz prowadzenie sieci infrastruktury technicznej".
Należy więc uznać, że ustalając przebieg wodociągu jako inwestycji o charakterze celu publicznego, organ pierwszej instancji miał prawo poprowadzić tę sieć po terenach rolnych w sposób technicznie i kosztowo najkorzystniejszy. Przebieg ten należy uznać jako zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy.
Zdaniem organu odwoławczego, zarzuty G. nie dotyczą bezpośrednio przedmiotu decyzji, wskazują jedynie na inne nieuregulowane dotąd sprawy, które nie mogą rzutować na rozstrzygnięcie oparte o podstawę prawną, jaką jest plan miejscowy. Ponadto, zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym; "Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami prawa i planem miejscowym".
W skardze wniesionej na wymienioną decyzję organu drugiej instancji, I.G. podniosła (między innymi), że jej działka jest położona między zabudowaniami z jednej i drugiej strony, a zatem czyni to z jej działki, działkę budowlaną.
Skarżąca wskazała, że część jej działki (ok. 500 m2), bez żadnych uregulowań prawnych, została zagospodarowana przez Spółdzielnię Kółek Rolniczych w W., a do "dnia dzisiejszego, mimo licznych monitów, ze strony obecnego właściciela (tj. Wójta Gminy W.)", nie otrzymała żadnej propozycji ani odpowiedzi na jej wystąpienia. Ponadto skarżąca zarzuciła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem w pkt 3 zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., ponieważ samo powołanie się na plan miejscowy, jako podstawę prawną, bez uwzględnienia "uregulowania prawa własności - jest złamaniem prawa", gdyż "plan miejscowy powinien przede wszystkim uwzględnić prawo własności".
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ drugiej instancji wyjaśnił (między innymi), że - jak wynika z ustaleń organu I instancji, wniosek skarżącej o zmianę przeznaczenia działki Nr 753 został rozpatrzony pozytywnie w sporządzonym w 2000 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. i wskazany do zabudowy mieszkaniowej. Studium jednak nie jest planem miejscowym i nie stanowi podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, wskazuje jednak na to, że o ile będą dokonywane zmiany w dotychczas obowiązującym planie miejscowym - zmiana przeznaczenia działki Nr 753 będzie możliwa. Zmian takich w ostatnim okresie w gminie W. jednak nie dokonywano.
Zdaniem organu orzekającego podnoszona ponownie kwestia braku prawnego uregulowania sprawy własności działki, nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji opartej o plan miejscowy. Sprawa ta może (i powinna) być przedmiotem odrębnego postępowania z udziałem stron, nie może jednak wstrzymywać rozstrzygnięć zgodnych z planem inwestycji celu publicznego, jakim jest wodociąg wiejski.
Organ odwoławczy wyjaśnił też, że do akt sprawy dołączony jest wypis i wyrys z ustaleń obowiązującego dla gminy W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...], opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa S. Nr [...], poz. [...] z [...]. Działka Nr 753 w W. jest w świetle tego planu terenem rolnym oznaczonym symbolem R, gdzie "dopuszcza się zakładanie nowych siedlisk rolniczych wzdłuż dróg publicznych poza terenami objętymi zakazem zabudowy oraz prowadzenie sieci infrastruktury technicznej". Wodociąg jest elementem infrastruktury technicznej, a więc Wójt Gminy miał prawo poprowadzić trasę wodociągu tak jak to zawarto w zaskarżonych decyzjach.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pełnomocnik organu orzekającego wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana i złożył do akt sprawy pismo Wójta Gminy W. z dnia [...], Nr [...] w tym zakresie. Wyjaśnił również, że przedmiotowy wodociąg został zrealizowany z obejściem działki skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie "z innych przyczyn (poza: cofnięciem skargi: pkt 1 i śmiercią strony: pkt 2) stało się bezprzedmiotowe".
Określenie "stało się", użyte w tym przepisie, oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi do Sądu administracyjnego, nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej.
Należy wyjaśnić, że zakres kognicji Sądu administracyjnego, sprowadza się do oceny zgodności z prawem aktów zaskarżonych do Sądu, co wynika wprost z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).
W rozpoznawanej sprawie oznaczałoby to dokonanie kontroli legalności zakwestionowanych decyzji w odniesieniu do treści przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz do treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym bowiem postępowaniu sądowoadministracyjnym, brakowało podstaw prawnych do dokonania oceny legalności powołanego w decyzjach planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. z [...].
W przedmiotowej sprawie wystąpiły jednakże (już po wniesieniu skargi do Sądu) okoliczności faktyczne i prawne, które skutkują zbędnością oceny legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, wskazane podczas rozprawy przed Sądem administracyjnym.
Wobec wystąpienia tych okoliczności, nawet ewentualne wzruszenie przez Sąd zaskarżonej w sprawie niniejszej decyzji, odnoszącej się do zrealizowanej już i poprowadzonej poza działką skarżącej, "inwestycji liniowej", nie miałoby wpływu na sytuację prawną skarżącej i nie pozostałoby w związku z prawnie chronionym, uzasadnionym interesem strony skarżącej. Nie doprowadziłoby to również do ponownego wydania merytorycznej decyzji w postępowaniu administracyjnym, zarówno pozytywnej, jak i negatywnej dla strony skarżącej.
Nie dawałoby to także podstawy do roszczenia o odszkodowanie z art. 287 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy przy tym wyjaśnić, że strona skarżąca nie wnosiła w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani też nie zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art.161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu.