Uzasadnienie
II SA/Łd 1132/14
W związku ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego A.J. wystąpił do tut. Sądu z wnioskiem o ustanowienie adwokata. Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwoma synami. Skarżący jest osobą bezrobotną, nie osiąga dochodów, posiada mieszkanie o powierzchni 30 mkw. Strona zadeklarowała, że miesięczne koszty utrzymania to wydatek rzędu 400 zł. Jednocześnie strona nie zadeklarowała posiadania żadnych oszczędności, wartościowych przedmiotów ani papierów wartościowych.
W wykonaniu wezwania z dnia 16 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do udzielenia dodatkowych informacji, umożliwiających ocenę jego sytuacji materialnej, w tym do wskazania źródeł utrzymania, nadesłania wyciągów z rachunków bankowych i informacji o posiadanych zobowiązaniach.
Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. skarżący poinformował, że utrzymuje się z oszczędności, zgromadzonych w okresie, kiedy pracował, nie posiada rachunków bankowych, nie posiada zobowiązań.
Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Referendarz sądowy uznał bowiem za niewiarygodne oświadczenie skarżącego o jego stanie majątkowym
Otóż w oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżący wskazał, że nie osiąga dochodów, nie posiada żadnych oszczędności, a jednak ponosi wydatki na utrzymanie w wysokości ok. 400 zł. Z pisma z dnia 24 lutego 2015 r. wynika z kolei, że skarżący oszczędności jednak posiada, gdyż wskazuje je jako źródło finansowania kosztów swego utrzymania. Jednocześnie, powołując się fakt posiadania oszczędności, skarżący nie uznał za stosowne wskazania ich wysokości.
Brak wskazania wysokości środków finansowych, w posiadaniu których znajduje się wnioskodawca czyni niemożliwym ocenę jego sytuacji materialnej, a początkowe niewskazanie na fakt posiadania oszczędności, przy późniejszym niewskazaniu ich kwoty wywołać musi ten skutek, że oświadczenie skarżącego musi być uznane za niewiarygodne. W konsekwencji wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
lf