Uzasadnienie
T. B. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [..] utrzymującą w mocy decyzję własną tegoż organu z dnia [..], na mocy której skarżący został pozbawiony uprawnień kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 27 kwietnia 2004r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania przed Sądem z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną tym, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz przywrócił skarżącemu uprawnienia kombatanckie.
Wobec powyższego, postanowieniem z dniu [..] wydanym w sprawie sygn. akt [..], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w niniejszej sprawie.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, został doręczony skarżącemu w dniu 2 czerwca 2004r. (dowód: k – 24 akt).
W dniu 6 grudnia 2004r. T. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania zakończonego w/w prawomocnym postanowieniem z dnia [.]
W uzasadnieniu strona wskazała, iż wnosi o wznowienie postępowania w trybie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) z powodu nieważności oświadczenia woli złożonego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2004r. Skarżący wyjaśnił również, że przedmiotowe oświadczenie złożył na skutek błędu wywołanego przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który pismem z dnia 30 listopada 2001r. powiadomił go o tym, że w związku ze zmianą interpretacji art. 26 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach odzyskał prawo do korzystania z uprawnień kombatanckich od chwili ich wstrzymania. Zdaniem strony, w/w oświadczenie woli z uwagi na to, że zostało złożone pod wpływem błędu wywołanego przez organ administracji, z powodu jego nieważności, nie może wywoływać negatywnych dla niej skutków prawnych.
Nadto skarżący podniósł, że również z uwagi na wiek i zły stan zdrowia wniosek o umorzenie postępowania przed Sądem zawarty w piśmie z dnia 27 kwietnia 2004r. został przez niego złożony w stanie wyłączającym świadome wyrażenie woli (art. 82 i następne k.c.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym wskazują przepisy art. 271 – 274 p.p.s.a.
W art. 280 § 1 zd. 1 p.p.s.a. natomiast wskazano, że Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Oznacza to, że warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi o wznowienie jest spełnienie łącznie obu przesłanek wymienionych w tym przepisie. W braku jednego z tych wymagań Sąd ma obowiązek skargę odrzucić (art. 280 § 1 zd. 2 p.p.s.a.).
W skardze o wznowienie postępowania skarżący wskazał co prawda jako podstawę na art. 271 pkt 2 p.p.s.a., jednakże powołane przez niego okoliczności opisane wyżej nie wyczerpują dyspozycji tegoż przepisu. Stosownie bowiem do treści w/w artykułu można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Wady oświadczenia woli złożonego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2004r., na które powołuje się skarżący nie stanowią zatem ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu nieważności.
Tym samym, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał wskazanymi okolicznościami faktycznego istnienia ustawowej podstawy wznowienia, a więc nie spełnił jednej z przesłanek wymienionych w art. 280 § 1 p.p.s.a. warunkujących uznanie skargi o wznowienie postępowania za dopuszczalną.
Dodatkowo podnieść należy, że zgodnie z poglądem wynikającym z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999r., II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 133 oraz postanowienia NSA z dnia 25 września 2001r., II SA/Gd 970/01, Lex nr 76095, nawet samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 – 404 k.p.c. (stanowiącym odpowiednik art. 271 – 274 p.p.s.a.) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 410 § 1 k.p.c. (będącego odpowiednikiem art. 280 § 1 p.p.s.a.).
Z tych względów na mocy art. 280 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak wyżej.