Uzasadnienie
Skargą z dnia 27 października 2005 r. P. Z. wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności § 2 pkt 1 uchwały Zarządu Gminy A. z dnia [...] nr [...] w sprawie zasad i trybu postępowania przy zgłaszaniu, rejestracji kwalifikacji, przygotowaniu, realizacji i finansowaniu tzw. "inwestycji wspólnych".
W motywach skargi P.Z. stwierdził, iż w marcu 2005 r. otrzymał pismo Burmistrza Gminy A. informujące, iż "wybudowany zostanie przykanalik łączący posesję przy ul. A. 7 (gdzie zamieszkuje skarżący) z kanałem sanitarnym" oraz że "warunkiem włączenia do wybudowanego przykanalika kanalizacji sanitarnej jest dokonanie (...) wpłaty kwoty 1.800 zł (...)." W kolejnym piśmie burmistrz, wskazując podstawę naliczenia powyższej opłaty, powołał się na uchwałę Zarządu Gminy A. z dnia [...] nr [...]. W ocenie skarżącego wymieniona uchwała zarządu gminy nie może stanowić podstawy żądania opłat za przyłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, ponieważ zasady przyłączania do sieci określa obecnie ustawa z dnia 7 czerwca 2002 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U nr 72 poz. 747 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy A. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że nie został przez skarżącego wyczerpany tryb przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym tj. skarżący nie wezwał organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym skarżący nie dał organom gminy szansy na ustosunkowanie się do zagadnienia zgodności z prawem § 2 wymienionej uchwały.
Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2005 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez m.in. złożenie dowodów na wyczerpanie trybu z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie P.Z. wyjaśnił, że jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy" potraktować jego pismo skierowane do Burmistrza A. z dnia [...], w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie kwestii pobierania opłaty za wyrażenie zgody na włączenie nieruchomości do sieci kanalizacji sanitarnej. Ostatecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa było natomiast, w ocenie skarżącego, jego wystąpienie podczas XL sesji Rady Miejskiej A. w dniu [...]., w czasie rozpatrywania jego skargi na działalność burmistrza gminy (zawartej w piśmie z dnia [...] adresowanym do Wojewody [...]). Ponadto skarżący złożył do akt kserokopię pisma z [...] oraz odpowiedzi burmistrza na to pismo z dnia [...].
Z treści pisma P. Z. z dnia [...] adresowanego do Wojewody [...], zawartego w aktach prowadzonej przed tutejszym sądem sprawy o sygn. akt II SA/Łd 1168/05, wynika że skarżący, powołując się na przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2002 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, kwestionuje zasadność pobierania od mieszkańców opłat na rzecz budowy kolektora sanitarnego. Pismo to zostało potraktowane przez wojewodę jako skarga dotycząca działalności Burmistrza Gminy A. i przekazane do rozpatrzenia Radzie Miejskiej w A.. Rada miejska uchwałą nr [...] z dnia [...] uznała powyższą skargę za bezzasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - dalej: p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).Środki zaskarżenia wyliczone w tym przepisie nie stanowią katalogu zamkniętego lecz mają charakter przykładowy. Bowiem w przypadku skarg na uchwały organów samorządu terytorialnego musi być ta skarga poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Ustawa o samorządzie gminnym w art. 102a wyłącza w tych sprawach stosowanie art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.
Sąd administracyjny przed rozpoznaniem skargi na uchwałę organu gminy ma obowiązek ustalenia w pierwszej kolejności, czy obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia został spełniony. Brak wezwania oznacza, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z załączonych do niniejszej sprawy dokumentów, w tym pisemnych oświadczeń skarżącego wynika, że skarżący w istocie nie występował dotąd z wezwaniem, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Treść pisma z dnia [...], które powołuje skarżący jako wezwanie do usunięcia naruszenia nie wskazuje, by skarżący kwestionował przedmiotową uchwałę nr [...] - przeciwnie powołuje się na treść § 2 tej uchwały widząc w tym przepisie argument przeciwko wyliczeniu opłaty za przyłączenie do sieci kanalizacyjnej. Również skierowane do Wojewody [...] pismo z dnia [...] z prośbą o interwencję, potraktowane przez Wojewodę jako skarga na działanie Burmistrza Miasta A., nie kwestionowało zgodności z prawem wspomnianej uchwały. Uchwała ta nie była również przedmiotem oceny Rady Miejskiej w A., która to dokonywała jedynie oceny działań Burmistrza Miasta.
Skarżący zatem nie wykazał, że wzywał Radę Miejską w A. w trybie art. 101 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia.
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że P.Z. nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi co, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skutkuje jej odrzuceniem