Uzasadnienie
A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. wniosła skargę na zarządzenie Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia uproszczonych planów urządzenia lasów.
Jak wynika z uzasadnienia skargi, w dniu 17 września 2014 r. strona skarżąca wezwała Starostę [...] do uchylenia zarządzenia Starosty [...] z dnia [...], do dnia złożenia skargi organ nie podjął żadnego rozstrzygnięcia, nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
W judykaturze nie jest sporne, iż kwestionowany w skardze akt – zarządzenie w sprawie zatwierdzenia uproszczonych planów lasu nie stanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych – stanowi akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) – (por. np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2477/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1301/13 – wszystkie przywołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Dostrzec należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno zostać wniesione w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Jednocześnie z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne, zatem wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14).
Lektura akt administracyjnych w sprawie niniejszej, w szczególności wyjaśnień pisemnych organu z dnia 23 kwietnia 2015 r. pozwala ustalić, iż zaskarżone zarządzenie wywieszone zostało na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od dnia 28 marca do dnia 12 kwietnia 2013 r. Zarządzenie nie było zamieszczone na stronie internetowej, nie było również bezpośrednio wysłane stronie skarżącej. Z kolei z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa strona skarżąca wystąpiła na piśmie w dniu 17 września 2014 r. Zestawienie powyższych dat nie budzi wątpliwości, iż strona skarżąca uchybiła terminowi wskazanemu w art. 52 § 3 p.p.s.a., gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowała do organu w terminie dużo późniejszym, niż wskazane przez ustawodawcę – czternaście dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.
W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu trzeba uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Warunki i tryb, o którym mowa w treści art. 52 § 3 p.p.s.a., są bezwzględnie obowiązujące dla skuteczności wniesienia skargi (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 98/14).
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
a.bł.