Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kpa (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a.), art. 59, art. 61 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r., poz. 647), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie położonym w Ł. przy ul. A, oznaczonym jako działka nr ewid. 1/39, w obrębie geodezyjnym [...].
Wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożył B. J. – jeden ze współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. 1/39.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] skargę do sądu administracyjnego wniosły J. J. i I. L., współwłaścicielki w 1/4 części działki położonej przy ul. A 28 w Ł., o nr ewid. 1/39, w obrębie geodezyjnym [...].
Na rozprawie w dniu 12 marca 2013 roku skarżące cofnęły skargę wskazując, iż złożyły ją ze względu na fakt, iż nie wiedziały, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] pozostaje w mocy i nie została uchylona przez decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity – DZ.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w wypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uzna takie cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie przesłanki niedopuszczalności skargi nie zachodzą, rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu, zatem i cofnięcie skargi uznać należy za skuteczne.
Jak wynika z uzasadnienia skargi, przesłankę do jej złożenia stanowiły omyłki w uzasadnieniu decyzji, sprostowane przez organ, przede wszystkim zaś obawa skarżących, iż ewentualna decyzja pozytywna eliminowałaby z obrotu prawnego wspomnianą wcześniej decyzję z [...], ustalającą warunki zabudowy dla innej inwestycji. Takie obawy są nieuzasadnione. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie daje podstaw do realizacji inwestycji. Stanowi ona wstępny etap zamierzenia inwestycyjnego, realizowanego dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Istnienie w obrocie prawnym kilku decyzji ustalających warunki zabudowy odmiennych inwestycji, wydanych na rzecz różnych podmiotów jest prawnie dopuszczalne. Decyzje te w żaden sposób nie konkurują ze sobą. Przede wszystkim jednak zakwestionowana decyzja jest dla inwestora negatywna, co zdaje się odpowiadać intencjom skarżących, zainteresowanych realizacją innej zabudowy, określonej we wspomnianej wcześniej decyzji. Obecnie w obrocie pozostaje jedna decyzja ustalająca warunki zabudowy z [...]. Cofniecie skargi jest zatem ze wszech miar uzasadnione.
Z uwagi na powyższe sąd umorzył postępowanie na podstawie art.60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
O zwrocie skarżącemu całego uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 500 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.