Uzasadnienie
II SA/Łd 1175/14
Uzasadnienie
S.G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskodawca posiada dom jednorodzinny (z poprzedniego oświadczenia wiadomym jest, że jest to dom o powierzchni 150 mkw.). Skarżący oświadczył, że utrzymuje się z emerytury w kwocie 2200 zł. W domu zamieszkuje z nim była żona, która jednak nie partycypuje w kosztach jego utrzymania. Miesięczne wydatki na utrzymanie kształtują się na poziomie ok. 1900 zł. Skarżący oświadczył również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Mając na uwadze okoliczności przedstawione przez skarżącego w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach należy stwierdzić, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Prawomocność orzeczenia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie wyklucza oczywiście możliwości ponownego ubiegania się przez stronę skarżącą o przyznanie prawa pomocy. Warto jednak wspomnieć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Wspomniana moc wiążąca w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 365). Referendarz sądowy, rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie może zatem odstąpić od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy zawartej we wskazanym wcześniej prawomocnym postanowieniu. Możliwość zmiany bądź uchylenia wspomnianego orzeczenia daje natomiast art. 165 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy.
W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. W rozpoznawanej sytuacji skarżący na takie okoliczności się nie powołał.
Z oświadczenia złożonego w dniu 8 stycznia 2015 r., które stało się podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. wynikało, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z byłą żoną, której dochody określił na kwotę 2000 zł. Dochody te zostały uwzględnione przy ocenie zdolności płatniczej strony. Fakt prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego nie został zakwestionowany w złożonym sprzeciwie. Dopiero składając aktualnie rozpoznawany wniosek skarżący podał, że sam utrzymuje dom, gdyż była żona "nie dokłada" się do utrzymania, a także, że z byłą żoną nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego.
Ponadto warto wskazać, że w poprzednim oświadczeniu strona podała także, że pomaga finansowo synowi i córce oraz wnukom, co wskazuje, że sytuacja finansowa wnioskodawcy była stabilna. Oceniając wszystkie okoliczności, Referendarz sądowy nie dał zatem wiary powyższemu twierdzeniu, że skarżący nie prowadzi z byłą żoną wspólnego gospodarstwa domowego, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że nastąpiła istotna zmiana okoliczności, która umożliwia odstąpienie od oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, wyrażonej w postanowieniu Sądu z dnia 18 marca 2015 r.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
lf