Uzasadnienie
II SA/Łd 1178/02
Decyzją z dnia [...] Nr: [...] Naczelnik Gminy w C. przejął na własność Państwa gospodarstwo rolne, stanowiące własność S. i A. małż. P., położone we wsi H., gm. C. o łącznej pow. 6,44 ha, w skład którego wchodziły działki o numerach: 23/1,23/2,37,139,141,137 i 143.
Z przejętego gospodarstwa rolnego zostały wyłączone budynki oraz działka nr 23/3 o pow. 0.12 ha, a małżonkom S. i A. P. przydzielono do bezpłatnego użytkowania działkę gruntu nr 23/2 o pow. 0,30 ha.
S. P. zmarł 27 czerwca 1988 r., a żona A. P. zmarła 21 grudnia 1994 r.
Decyzją z dnia [...] Nr: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 118 ust. 2a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. j. Dz. U. z 1998 r., Nr 7, poz.
25) - po rozpatrzeniu wniosku S. G. - postanowił przenieść nieodpłatnie z zasobów Skarbu Państwa własność działki dożywotniego użytkowania oznaczonej wg ewidencji gruntów numerem działki 23/2 o pow. 0,30 ha położonej w obrębie H., gm. C. na rzecz S. G. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż stosownie do treści uregulowań prawnych, zawartych w art. 118 ust. 2 a ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. j. Dz.U. z 1998 r., Nr 7, poz.
25) z wnioskiem o zwrot działki dożywotniego użytkowania może wystąpić również zstępny osoby uprawnionej, która przekazała gospodarstwo rolne Państwu, który po śmierci tej osoby faktycznie włada daną nieruchomością.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. P. – syn zmarłego S. P. wyjaśniając, iż jego ojciec po śmierci M. P. zawarł ponowne małżeństwo z A. G., matką S. G. Po śmierci S. i A. P. określona w zaskarżonej decyzji działka nie była i nie jest użytkowana przez nikogo; stanowić zatem powinna przedmiot spadku po M. i S. P. J. P. zarzucił, iż postępowanie w tej sprawie przeprowadzono bez jego udziału i zakwestionował przeniesienie własności działki na S. G. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 17 pkt 2 i art. 138 § 2 kpa w związku z art. 118 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 1998 r., Nr 7, poz. 25 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na art. 118 ust. 1 i ust. 2 a cytowanej powyżej ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników z 20 grudnia 1990 r.
Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji w celu rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności działki ma obowiązek ustalić spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w cytowanym przepisie art. 118 ust. 1 i ust. 2 a ustawy z 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników. Stosownie do zasady ogólnej postępowania administracyjnego zawartej w art. 7 kpa w toku postępowania organ administracji publicznej ma obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie ten warunek nie został spełniony. Jeden z warunków uzyskania prawa własności działki tj. fakt faktycznego władania działką po śmierci osoby uprawnionej został udokumentowany jedynie oświadczeniem wnioskodawcy, a więc osoby zainteresowanej bezpośrednim rozstrzygnięciem sprawy i ogólnikowym,,zaświadczeniem" sołtysa wsi S. S., z którego można wnosić jedynie o aktualnym stanie tego władania (zaświadczenie z dnia 16 maja 2002 r.- w aktach organu I instancji). Drugi warunek dotyczący osoby uprawnionej do złożenia wniosku nie był pod względem prawnym badany przez organ I instancji.
Z uwagi na powyższe rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa własności przedmiotowej działki gruntu wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części stosownie do przepisu art. 138 § 2 kpa.
Powyższą decyzję zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. P. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący ponowił argumenty zawarte we wcześniejszym odwołaniu i stwierdził ponadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. bezpodstawnie przyznało S. G. prawo do własności spornej działki.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Ponadto podkreślono, iż stwierdzenie jakoby Kolegium zaskarżoną decyzją kasacyjną przyznało własność spornej działki S. G. jest bezzasadne.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 września 2004 roku J. P. i jego pełnomocnik B. P. (żona skarżącego) cofnęli wniesioną skargę.
Skarżący i jego pełnomocnik oświadczyli, iż J. P. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż takie było pouczenie w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.; nie zrozumieli, że zaskarżona decyzja uchyliła decyzję Starosty [...] o przeniesieniu nieodpłatnie z zasobów Skarbu Państwa własności działki dożywotniego użytkowania na rzecz S. G. Uchylenia decyzji Starosty domagał się skarżący w odwołaniu i SKO rozstrzygnęło zgodnie z wnioskiem skarżącego. Skarżący nie chce uchylenia decyzji SKO, lecz pozostawienia jej w obrocie prawnym.
Po pouczeniu o skutkach prawnych cofnięcia skargi skarżący i jego pełnomocnik podtrzymali oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Oceniając oświadczenie woli skarżącego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w rozumieniu art. 60 cytowanej ustawy i nie zmierzające do obejścia prawa. Skarżący J. P. i jego pełnomocnik B. P. wyjaśnili przyczyny cofnięcia skargi jak też jednoznacznie oświadczyli, iż wolą skarżącego jest pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.