Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...], skorygowaną postanowieniem [...] z [...]., którą organ odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych z infrastrukturą techniczną, usytuowanego w Ł., przy ul. A 15 i B 40, na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...],[...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] Wojewoda [...] zarzucił, że w postępowaniu pierwszoinstacyjnym nie zbadano, kiedy M. J. dowiedział się o wydanym pozwoleniu na budowę. Organ przyjął, że decyzja ta została skarżącemu prawidłowo doręczona na adres w Ł. przy ul. C 32 m. 5A. poprzez awizo. Organ odwoławczy nie zaakceptował takiego stanowiska, ustalając na podstawie danych zamieszczonych w ewidencji ludności, iż W. i M. J. są zameldowani pod adresem: Ł. ul. D 46 odpowiednio od 28 lipca 1998 roku – W., a od 10 czerwca 1998 roku M., zatem M. J. faktycznie nie doręczono rzeczonej decyzji. W takiej sytuacji bezwzględnie należało ustalić, kiedy M. J. dowiedział się o decyzji i zweryfikować zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A z o.o. z siedzibą w Ł., zarzucając naruszenie art. 12 K.p.a. poprzez zaniechanie odebrania oświadczeń pod rygorem odpowiedzialności karnej od W. J. i członków zarządu skarżącej Spółki, co miało istotny wpływ na wynik postępowania drugoinstancyjnego. Spółka wskazała m.in., że organ odwoławczy mógł uzupełnić postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie — tym samym przyczyniając się do jak najszybszego zakończenia postępowania w pierwszym etapie procedury wznowieniowej. Ponadto zdaniem strony skarżącej organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wydania rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję pierwszej instancji, przy braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 27 stycznia 2011 roku pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczne cofnięcie skargi powoduje, iż dalsze prowadzenie postępowania sądowego i wydanie wyroku staje się zbędne, oczywiście jedynie w sytuacji, gdy cofnięcie skargi nie prowadzi do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Zgodnie bowiem z przepisem art. 60 p.p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Badając dopuszczalność cofnięcia przedmiotowej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności przemawiających za uznaniem, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności
Wobec powyższego sąd umorzył postępowanie, na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. m.o.