Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1204 / 02
Uzasadnienie
Na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa A Spółki z o.o. w Z. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu Z.P.–B. z pobytu stałego w lokalu nr 7 w Z. przu A 5, Jako podstawę materialnoprawną decyzji powołano przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie, że Z.P.- B. nie przebywa w spornym lokalu od maja 2000 r. i opuścił go dobrowolnie po wygaśnięciu umowy najmu.
Decyzję doręczono ustanowionemu przez sąd powszechny przedstawicielowi dla osoby nieobecnej w dniu 8 stycznia 2001 r.
W dniu 9 października 2001 r. Z.P.– B. złożył pismo nazwane przez niego odwołaniem. Potwierdził w nim fakt nie zamieszkiwania w lokalu podkreślając, że opuszczenie lokalu nastąpiło w efekcie tego, że lokal nie spełniał wymogów lokalu mieszkalnego. Jednocześnie odwołujący się podniósł, iż jego nowy adres pobytu znany był organowi I instancji. Z.P.-B. podał, iż o decyzji dowiedział się w dniu 19 września 2001 r.
Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Z. stwierdził, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości a następnie przekazał pismo Z.P.-B. organowi I instancji celem nadania mu biegu jako wnioskowi o wznowienie postępowania.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Z. odmówił wznowienia postępowania. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 145 § 1 i art. 149 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że Z.P. opuścił lokal, w którym był zameldowany i nie zameldował się w innym lokalu. Uniemożliwiło to organowi meldunkowemu nawiązanie kontaktu z zainteresowanym.
Po rozpatrzeniu odwołania Z.P.– B. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]. W ocenie organu odwoławczego skarżący wykazał zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania a także powołał się na ustawową przesłankę wznowienia. Brak zatem było podstaw do odmowy wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania organ I instancji winien ustalić istnienie (bądź nieistnienie) podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdzenie, czy w sprawie przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego tytułu wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] R.K. podniósł, iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę faktu, że w innym lokalu zameldowany jest jedynie na pobyt czasowy. W ocenie skarżącego fakt ten nie pozwala na jego wymeldowanie ze spornego lokalu.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że została ona wydana w efekcie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzj, w której:
- - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a, albo
- - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Przepis art. 151 określa co do zasady pełny katalog decyzji jakie mogą być wydane po wznowieniu postępowania (dopuszcza się dodatkowo umorzenie postępowania wskutek szczególnych zdarzeń jakie wystąpiły w toku postępowania wznowieniowego).
Jeśli zatem organy obu instancji uznały, że w postępowaniu pierwotnym wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie nie znajduje oparcia w treści art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej może mieć miejsce tylko w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a.
Przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd wyrażony przez Z. Janowicza jest poglądem odosobnionym w doktrynie. Odmienne stanowisko wyrażone zostało między innymi przez B. Adamiak i J. Borkowskiego w Kodeksie postępowania administracyjnego; Komentarz; 3. wydanie; wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000, str. 613.
Zatem stwierdzenie wystąpienia jednej z podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 lub 145 a obliguje organ do wydania decyzji określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub w art. 151 § 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję.