Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił H. K. ustalenia warunków zabudowy inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania całego obiektu na cele mieszkalne oraz budowie przyłączy sieciowych na terenie działki położonej w Ł. przy ul. A 10 w obrębie [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwołał się do treści art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż zgodnie z tym przepisem, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r., zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. Skoro tak, to w opinii organu w dniu złożenia wniosku przez H. K., to jest w dniu 21 marca 2005 r., nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Sytuację braku przedmiotowego planu reguluje art. 50 powoływanej wyżej ustawy, wymagający wówczas ustalenia warunków zabudowy. Dalej organ wywodził, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy zależy od spełnienia łącznie przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do wskazanych w tym przepisie warunków Prezydent Miasta Ł. ustalił, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka istnienia "dobrego sąsiedztwa", o której stanowi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu (...) w pkt 1, bowiem w przedmiotowym obrębie, budynki mieszkalne jednorodzinne posadowione są na działkach, które według definicji Ministerstwa Infrastruktury nie są działkami sąsiednimi, gdyż nie posiadają wspólnej granicy.
Na skutek odwołania wniesionego przez H. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji nie podzielił argumentacji przedstawionej w decyzji z dnia [...] Nr [...] podając, iż z brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu (...) wynika, że zasada dobrego sąsiedztwa dotyczy jedynie nowej zabudowy i określa konieczność jej dostosowania do stanu zabudowy już istniejącego. W tej sytuacji, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy, wobec czego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy winien ustalić, czy projektowana inwestycja daje się pogodzić z dotychczasową funkcją terenu i czy ma ona charakter dopełnienia sposobu zagospodarowania terenu.
W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał postanowienie nr [...] znak: [...] którym, na podstawie art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 62 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, stwierdzając powstanie kolizji pomiędzy wnioskowaną inwestycją a zapisami "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...]. Organ podniósł, że nieruchomość H. K. wchodzi w skład obszarów, dla których sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie przyjęcia założeń polityki ekologicznej Ł.. W związku z powyższym Prezydent Miasta Ł. uznał, iż taka sytuacja odpowiada dyspozycji art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu (...), co uzasadniało zawieszenie postępowania, do czasu uchwalenia planu.
Postanowienie Prezydenta Miasta Ł. o zawieszeniu postępowania zaskarżyła H. K. podnosząc, iż jeden z właścicieli sąsiedniej nieruchomości otrzymał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla jego działki, a problem planu miejscowego na przedmiotowym terenie istnieje od lat.
Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., postanowieniem z dnia [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ powołał przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu (...), uzupełniając jednocześnie rozważania organu I instancji argumentem, iż wskazany przepis, o ile zostaną spełnione zawarte w nim przesłanki, obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko prezentowane w sprawie przez Prezydenta Miasta Ł., zgodnie z którym dla obszaru objętego inwestycją istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdza wyrys ze "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." oraz przepisy szczególne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wniosła H. K. zarzucając, iż ustalenia "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." nie jest aktem prawa miejscowego, wobec czego nie mogło rzutować na wydanie decyzji o warunkach budowy i rozbudowy działki.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenia, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu, wraz z argumentacją zawartą w jego uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga winna być uwzględniona.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczy regulacji prawnej obowiązującej w dniu jego wydania.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze.
Rozpatrując przedmiotową sprawę w tak zakreślonej kognicji sąd doszedł do przekonania, że zarówno kwestionowane jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu w okolicznościach przedmiotowej sprawy skutkować winno uchyleniem postanowień obu instancji.
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w którym zawieszono postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Jako podstawę materialnoprawną zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie organy powołały przepis art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl wskazanego przepisu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Zawieszając postępowanie, organy obu instancji powołały się na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., z którego ma wynikać obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem, co potwierdza zdaniem organu, dołączony do akt wyrys ze studium.
Podnieść jednak należy, iż stosownie do art. 9 ust. 5 wskazanej ustawy, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Tym samym, zdaniem sądu, uzasadniony jest pogląd, że studium nie może stanowić podstawy prawnej dla decyzji administracyjnych. Ustalenia studium w zakresie uchwalania planów miejscowych nie mogą stanowić również podstawy do uzasadnienia zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy na podstawie art.62 ust. 2 wskazanej ustawy. Zaznaczyć należy, że przepis art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy obszarów na których istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, ale chodzi tu o obowiązek wynikający z przepisów odrębnych (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, W-wa 2004r., str. 125, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002r. II SA/Kr 608/2002 nie publ.).
Z treści motywów kwestionowanego postanowienia wynika również, iż organ uznał, że "(...) teren działki nr 3/15 przy ul. A 10 w Ł. jest objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym obowiązek ten powstał na podstawie przepisów szczególnych, które dla przedmiotowego terenu nakazują uchwalić plan miejscowy". Jednakże Kolegium nie wskazuje jakie przepisy szczególne taki obowiązek nakładają. Stwierdzić należy, że powołanie się jedynie ogólnikowo na "przepisy szczególne", bez ich precyzyjnego wskazania, uchybia obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., który to przepis nakłada obowiązek uzasadnienia nie tylko faktycznego, ale i prawnego polegającego na wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
W świetle przedstawionych okoliczności Sąd uznał, iż naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skutkować winno uchyleniem zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia i wobec tego, orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.