Uzasadnienie
IISA/Łd 1219/02
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją nr [...] ([...]) z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania H. W. od decyzji nr [...] ([...]) z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanego przez J. i S. P. budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce położonej w H. nr 8a, utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że na wniosek H. W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadził wizję lokalną, podczas której stwierdzono, że na działce położonej w H. nr 8a, stanowiącej własność J. i S. P., znajduje się dom mieszkalny i budynek gospodarczy, wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] ([...]). Pozwolenie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] ([...]), a następnie wyrokiem z dnia 14 października 1994 r. (SA-Ł 688/94) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę
H. W. na tę decyzję. Podczas kontroli inwestor okazał dokumenty: protokół tyczenia geodezyjnego budynku mieszkalnego, wpis w dzienniku budowy stwierdzający zakończenie robót budowlanych i fakt, że budynek nadaje się do zasiedlenia, protokół z pomiarów inwentaryzacyjnych z którego wynika, że została wykonana geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza budynku i zawarte w nim stwierdzenie,że budynek wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę.
W tej sytuacji, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzją z dnia [...] umorzono postępowanie administracyjne. H. W. wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc w nim, że lokalizacja budynków narusza jego posiadanie i jest dla niego uciążliwa.
W uzasadnieniu decyzji odwoławczej stwierdzono, że umorzenie postępowania było zasadne bo dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na budowę była kontrolowana w postępowaniu odwoławczym i utrzymana przez Sąd administracyjny. Zarzuty odwołania w tej sytuacji nie mogły prowadzić do wzruszenia pozwolenia na budowę i zmiany wyroku sądowego.
H. W. zaskarżył tę decyzję do Sądu ponawiając wcześniejsze argumenty dotyczące spraw własnościowych działki na której zrealizowano budynki, niezgodności z miejscowym planem z uwagi na zmianę położenia działki, braku jego zgody na budowę, uciążliwości jakie wiążą się z zabudową - ograniczenie możliwości wjazdu, nieprawidłowe rozpatrzenie sprawy przez Sąd administracyjny. Zdaniem skarżącego, budowa została rozpoczęta na gruntach, w stosunku do których inwestorzy nie mieli prawa własności. Jeśli skargę przyjął NSA to powinien rozpoznać sprawę prawidłowo, a jeśli sprawę powinien rozpoznać inny sąd cywilny, czy karny lub prokurator to Sąd administracyjny powinien im przekazać sprawę. Skargi są zasadne i nie powinny podlegać umorzeniu ze szkodą dla właściciela jakim jest skarżący. Do skargi dołączono dokumenty mające potwierdzać własnościowe roszczenia skarżącego.
W odpowiedzi na skargę wnoszono ojej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, bo zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W wyniku wniosku skarżącego o rozebranie przedmiotowych obiektów (bo ich lokalizacja jest niezgodna z pozwoleniem na budowę, są uciążliwe dla skarżącego i naruszają jego własność) organ nadzoru budowlanego uruchomił postępowanie zmierzające do wyjaśnienia zgodności z prawem wybudowania obiektów na działce nr 240/2 położonej w H.. W wyniku sprawdzenia okazało się, że zarówno budynek mieszkalny jak i gospodarczy zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę, którego zgodność z prawem badał już Naczelny Sąd Administracyjny i wyrokiem z dnia 14 października 1994 r.(SA-Ł 688/94) skargę H. W. oddalił.
Skarżący występował z wnioskami o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem. Wnioski te zostały odrzucone postanowieniami z dnia 23 października 1998 r. (II SA/Łd 1479/98) i z dnia 6 maja 1999 r. (II SA/Łd 2695/98).
W wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, że decyzja o pozwoleniu na budowę obu budynków jest prawomocna, a obiekty zostały wybudowane zgodnie z nią, co potwierdziły przedłożone dokumenty: protokół tyczenia geodezyjnego budynku mieszkalnego z dnia 4 kwietnia 1995 r., wpis kierownika budowy w dzienniku budowy z dnia 16 sierpnia 2000 r. stwierdzający zakończenie budowy i fakt, że budynek nadaje się do zasiedlenia, protokół z pomiarów inwentaryzacyjnych z dnia 7 września 2000 r. z którego wynika że została wykonana geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza budynku i że potwierdza ona, że budynek wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę. W sprawie pozwolenia na budowę orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, a wnioski o wznowienie postępowania zostały odrzucone. W tej sytuacji zasadnie umorzono jako bezprzedmiotowe - na podstawie art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego - postępowanie administracyjne w sprawie wykonanego budynku mieszkalnego gospodarczego na działce w H. 8a.
Zarówno w pismach, które doprowadziły do uruchomienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, jak i w odwołaniu i skardze do Sądu, a wcześniej we wnioskach o wznowienie postępowania sądowego w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów skarżący powołuje te same argumenty dotyczące naruszenia jego własności, domaga się nakazania rozbiórki obiektów naruszających jego prawa własnościowe i dla niego uciążliwych. Ani organy nadzoru budowlanego, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny (a wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny) nie są właściwe do rozstrzygania sporów o własność. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest powołany do badania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, postanowień, innych aktów i czynności organów administracji publicznej, nie bada całokształtu działania administracji. W sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest konkretna decyzja administracyjna, Sąd bada zgodność z prawem tej konkretnej decyzji - w tym przypadku decyzji utrzymującej w mocy decyzję I instancji, umarzającą postępowanie sprawie budynków wybudowanych na działce w H. 8a. W jego kompetencjach nie mieści się zastępowanie skarżącego i wnoszenie za niego pozwów do sądu powszechnego.
Zważywszy zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała, na podstawie art.15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.