Uzasadnienie
W dniu 19 czerwca 2001 roku J. M. pełnomocnik skarżącego J. M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na decyzję Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...], która utrzymała w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] wydaną przez Starostę Powiatu [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. M. pozwolenia na dobudowę na należącej do niego działce nr [...] położonej we wsi M. 3 gmina C. budynku inwentarsko – składowego do istniejącego już budynku inwentarsko – składowego oraz na budowę na tejże działce płyty gnojowej ze zbiornikiem na ścieki, według załączonego projektu budowlanego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wzniesienie budynku inwentarskiego w pobliżu granicy należącej do niego działki zatruje wodę w studni oraz zanieczyści powietrze. Woda opadowa z dachu wzniesionego budynku zaleje brudami działkę skarżącego, gdyż na miedzy pomiędzy działkami inwestora i skarżącego stoi ubikacja. Powietrze będzie zanieczyszczała również fermentacja kiszonki składowanej w silosie gnojowym zaplanowanym do wybudowania w odległości 5 metrów od miedzy dzielącej działki.
W dniu 6 lutego 2004 roku J. M. cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie nie podając bliższego uzasadnienia przyczyny swego działania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Wobec nie wskazania przyczyn cofnięcia skargi konieczna jest analiza postępowania organów administracji publicznej wydających decyzje w niniejszej sprawie w celu oceny skuteczności cofnięcia skargi. Podstawę do oceny działań administracji daje przepis art. 3 par. l p.s.a. oraz art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Otóż mając na uwadze uwzględnienie przez organy administracji przy wydawaniu kwestionowanych decyzji zarówno norm prawa regulujących kwestie warunków technicznych i usytuowania dobudowanego budynku (vide: rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. Nr 15 poz. 140 z 1999 roku ze zm.)), jak i warunków technicznych i usytuowania płyty gnojowej (vide: rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877)) należy uznać, iż nie można dojść do przekonania, iż cofnięcie skargi jest czynnością stanowiącą obejście prawa.
Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sadem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.)
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) nakazując zwrócić skarżącej cały wpis od skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.