Uzasadnienie
Postanowieniem (...) z dnia 17 maja 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie art. 116 i art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 24 poz. 151 ze zm./ nałożył na Jolantę S. i Zbigniewa S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. (...) z dnia 12 stycznia 1998 r. Jednocześnie wezwano Jolantę i Zbigniewa S. do wpłacenia grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku w terminie 7 dni gdyż w przeciwnym razie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości albo zostanie zastosowany inny środek egzekucyjny.
Na wymienione postanowienie zażalenie wniósł Zbigniew S. podnosząc, iż decyzje wydane w niniejszej sprawie stanowią rażące naruszenie prawa. Winę za powstałą sytuację ponosi projektant obiektu budowlanego i jego winno się obciążyć kosztami. Zaskarżone postanowienie jest bezzasadne.
Postanowieniem (...) z dnia 8 lipca 1999 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu podniesiono, iż Zbigniew S. realizując obiekt budowlany bez nadzoru kierownika budowy doprowadził do odstępstw skutkujących wydanym dnia 13 listopada 1997 r. postanowieniem Kierownika Urzędu Rejonowego w P. oraz decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 12 stycznia 1998 r. Zarówno wymienione postanowienie jak i decyzja nie zostały zaskarżone. Domniemane błędy projektanta i organu wydającego pozwolenie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy gdyż niniejsze postępowanie wynika ze skutków poczynionych przez inwestora odstępstw od zatwierdzonego projektu. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Na wymieniona decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Jolanta i Zbigniew S. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 12 stycznia 1998 r. była niezgodna z prawem gdyż nie odstąpili oni od warunków pozwolenia na budowę lecz nieprawidłowy był projekt techniczny i nieprawidłowe było pozwolenie na budowę. Budynek został zaprojektowany pod linią energetyczną i jest to wina projektanta i organu wydającego pozwolenie na budowę. Nadto obowiązki w decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. zostały nieprecyzyjnie określone i postanowienie nie powinno zostać wydane. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Na rozprawie w dniu 12 lutego 2003 r. Zbigniew S. oświadczył, iż w dniu 12 grudnia 1998 r. złożył do Wojewody R. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z 12 stycznia 1998 r. lecz nie otrzymał na nie odpowiedzi. W dniu 16 lipca 1999 r. złożył ponowny wniosek i decyzją z dnia 28 marca 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 19 maja 2000 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił tę decyzję i decyzją z dnia 14 października 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na tę decyzję Zbigniew S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Skarga Jolanty i Zbigniewa S. jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W myśl zaś art. 22 ust. 2 wymienionej ustawy decyzja podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi:
1/ naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli ma ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu 12 grudnia 1998 r. złożył on do Wojewody R. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 12 stycznia 1998 r. ale nie otrzymał na nie odpowiedzi. W związku z czym w dniu 16 lipca 1999 r. złożył ponowny wniosek w tej kwestii. Decyzją z dnia 28 marca 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. zaś decyzją z dnia 19 maja 2000 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy tę decyzję. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 19 maja 2000 r. zaś kolejną decyzją z dnia 14 października 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję z 14 października 2002 r. Zbigniew S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego lecz do chwili obecnej skarga nie została rozpoznana przez Sąd.
Z wymienionych ustaleń wynika, iż toczy się postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji ma istotny wpływ na rozpatrzenie sprawy dotyczącej nałożenia grzywny na skarżących. W decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. Jolanta i Zbigniew S. zostali bowiem zobowiązani do wykonania inwentaryzacji technicznej oraz do zlikwidowania kolizji budynku z linią energetyczną. Wskutek niewykonania tych obowiązków została nałożona na nich grzywna w kwocie 2000 złotych. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. odpadnie podstawa do prowadzenia postępowania mającego na celu egzekucję obowiązków wynikających z tej decyzji. Można zatem uznać, iż rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa od którego zależy rozpatrzenie sprawy egzekucji obowiązków wynikających z tej decyzji.
W takim przypadku organy administracji publicznej są zobowiązane do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. W rozpatrywanej sprawie organy administracji obu instancji nie uczyniły tego czym naruszyły przepis art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając to na uwadze na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 17 maja 1999 r.
Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. Sąd zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz Jolanty i Zbigniewa S. solidarnie kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.