Uzasadnienie
II SA/Łd 1252/14
Uzasadnienie
W związku ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego M.P. wystąpił do tut. Sądu o ustanowienie radcy prawnego, składając oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym na urzędowym formularzu.
Jako że dane zawarte w oświadczeniu nie pozwoliły na ustalenie sytuacji materialnej strony, skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji o majątku i dochodach.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący, w piśmie z dnia 24 lutego 2015 r., oświadczył, że "wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy tylko ustanowienia radcy prawnego bez zwolnienia od ciężaru ponoszenia wydatków i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w sprawie (...). Z tego względu wnoszę o rozpoznanie mojego wniosku tylko co do ustanowienia radcy prawnego w sprawie oraz orzeczenia pokrycia w całości wydatków i wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika przez wnioskodawcę".
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zasadą wynikającą z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., jest, iż każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Zasada dotyczy zarówno ponoszenia kosztów sądowych, jak i kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, z pomocy którego korzysta strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Analiza pisma skarżącego z dnia 24 lutego 2015 r. daje podstawy do stwierdzenia, że intencją wniosku o ustanowienie radcy prawnego jest wyznaczenie osoby pełnomocnika do reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym, nie zaś uzyskanie prawa pomocy rozumianego jako ustanowienie pełnomocnika z urzędu, ciężar działania którego przejmuje na siebie Skarb Państwa.
Wyjaśnienia zatem wymaga, że posiadając środki finansowe, strona powinna we własnym zakresie ustanowić pełnomocnika z wyboru i umocować go do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze fakt, iż wniosek skarżącego okazał się bezprzedmiotowy, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 oraz w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w postanowieniu lf