Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku G.S. o wznowienie postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. odmówił wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nakładającej na T. i G.S. wykonanie określonych czynność celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, robót budowlanych prowadzonych przy budowie budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną na działce nr ew. 454 położonej w D. ul. A w sposób odbiegający od decyzji Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Urząd Gminy w D. o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowo-usługowego.
W uzasadnieniu organ wskazał na brak w przedmiotowej sprawie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. uzasadniających wznowienie postępowania.
Od powyższej decyzji T. i G.S. złożyli odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosząc o jej zmianę poprzez uwzględnienie wniosku w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu odwołujący się zarzucili organowi I instancji, że nie ustosunkował się w ogóle do ich zarzutów merytorycznych, w tym dotyczących uwzględnienia treści decyzji Nr [...] z dnia [...] Starosty [...] w P. uchylonej decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewody [...], a jedynie dokonano przepisania pewnych fragmentów z wniosku o wznowienie postępowania.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, na etapie którego organ powinien przede wszystkim ustalić swoją właściwość w sprawie (art. 150 § 1 k.p.a.) oraz, czy decyzja, której wniosek dotyczy jest decyzja ostateczną. Następnie organ powinien sprawdzić, czy wnoszącemu podanie przysługuje przymiot strony i czy złożony wniosek nie jest spóźniony (art. 148 k.p.a.) a także sprawdzić, czy przyczyny, z powodu których strona żąda wznowienia, znajdują się na liście przesłanek wskazanych w art.145 § 1 k.p.a. Analogicznie do powyższego, decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać tylko w tych przypadkach, gdy żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną, albo która wprawdzie jest stroną, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a. a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Decyzję taką organ może również wydać, jeżeli żądanie pochodzi od strony nie mającej zdolności do czynności prawnych, działającej bez przedstawiciela ustawowego, także wówczas, gdy przyczyny, których strona zada wznowienia, nie znajdują się na enumeratywnej liście przesłanek wznowienia postępowania wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a. Stwierdzono również, że organ I instancji takich ustaleń nie poczynił, jednak materiał dowodowy pozwala na dokonanie tego przez organ odwoławczy.
Jak wynika to z akt sprawy, decyzja Nr [...] z dnia [...] została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w ostatniej instancji, co świadczy o właściwości tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku G.S. W/w decyzja była tez bezspornie decyzją ostateczną w dniu złożenia wniosku, a wnoszący posiadał przymiot strony w sprawie. Wskazane w podaniu podstawy wznowienia postępowania – art. art. 145 § 1 pkt 1, 4 oraz 5 k.p.a. – faktycznie mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania. Organ uznał jednak, że wnoszący nie zachował terminów do wniesienia podania o wznowienie, określonych w art. 148 k.p.a. W myśl art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Strona otrzymała decyzję Nr [...], jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, w dniu 8 listopada 2002r., natomiast podanie o wznowienie złożono w dniu 24 marca 2003r. co stanowi uchybienie terminowi określonemu w art. 148 § 2 k.p.a. Organ II instancji uznał, że rozstrzygniecie organu I instancji było prawidłowe, aczkolwiek organ ten nie uzasadnił przyjętego stanowiska, jednak uchybienie to zostało usunięte w przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy stwierdził również, że argumenty podniesione przez stronę, a dotyczące nieprawidłowości decyzji Nr [...] nie mają znaczenia w tej sprawie.
Na powyższą decyzję T. i G.S. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wnosząc o jej zmianę poprzez uwzględnienie wniosku w całości ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżący zaznaczyli, że stanowisko organu odwoławczego jest zgodne z suchą literą prawa, jednakże jest ono dla nich niezwykle krzywdzące i ponowili zarzuty podniesione w odwołaniu a dotyczące przede wszystkim merytorycznej nieprawidłowości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] oraz decyzji z dnia [...] Nr [...].
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając sprawę sąd bada ją wyłącznie pod względem zgodności z obowiązującym prawem w dniu podjęcia decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że sąd administracyjny badając legalność decyzji nie przejmuje jej do statecznego rozstrzygnięcia co oznacza, że nie może zmienić kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia.
Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit.b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit.c).
W innych przypadkach, w myśl art. 151 tej ustawy, sąd skargę oddala.
Rozpoznając skargę, sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji Nr [...] z dnia [...].
Zgodzić należy się w całej rozciągłości z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czego skarżący zdają się nie kwestionować, podkreślając, że choć stanowisko organu odwoławczego jest zgodne z suchą literą prawa, to jest ono dla nich niezwykle krzywdzące.
Zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.(por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck, W-wa 1996, str. 649, wyrok NSA z dnia 19.05.2000r. I SA/Wr 1038/97 Lex nr 43046, wyrok NSA z dnia 14.10.1999r. IV SA 1662/97 Lex nr 48730, wyrok NSA z dnia 16.10.1998r. III SA 2802/97 Lex nr 34954).
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że strona otrzymała decyzję Nr [...], jak wynika to ze zwrotnego poświadczenia odbioru, w dniu [...] (k. 4 akt), natomiast podanie o wznowienie złożono w organie I instancji w dniu 24 marca 2003r.(k. 7 akt).
Zaznaczyć należy, że złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 kpa ma ten efekt, że postępowanie nie może być wznowione, chyba że uchybiony termin zostanie przywrócony. Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 kpa. Wznowienie bowiem stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, zaś zachowanie lub nie terminu do wniesienia podania o wznowienie żadną z tych okoliczności nie jest i badane we wznowionym postępowaniu być nie może. (por. wyrok NSA z dnia 26.01.1998r. I SA 890/97 Lex nr 44527).
Słusznie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że podniesione argumenty dotyczące merytorycznej zasadności decyzji Nr [...] nie mają znaczenia w tej sprawie.
W świetle art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia bowiem dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena prawidłowości lub wiarygodności decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu.(por. wyrok NSA z dnia 27.06.1996r. I SA 570/95 ONSA 1997/2/100). Data powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, jak zaznaczono wyżej, wątpliwości w przedmiotowej sprawie nie nasuwa.
W tych okolicznościach, za zbędne uznać należało wywody co do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] oraz decyzji z dnia [...] Nr [...].
Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należało, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.