Uzasadnienie
Pismem opatrzonym datą 15 października 2010 roku (oraz prezentatą organu z datą 20 października 2010 roku, bez wskazania sposobu złożenia pisma) A Spółka z o.o. w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwałę Rady Gminy w N. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. Strona skarżąca zarzuciła przedmiotowej uchwale naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieokreślenie wskaźników kształtowania zabudowy, intensywności zabudowy oraz gabarytów obiektów dla szeregu terenów przeznaczonych pod zabudowę, a także nie określenie linii zabudowy dla terenów przeznaczonych pod zabudowę oraz naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym przez nieokreślenie zasad i warunków podziału terenów na działki budowlane.
Dalej strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak oceny aktualności planu miejscowego i dokonania analizy konieczności zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, w szczególności w zakresie działki nr 197, bowiem w ocenie strony prawidłowa analiza prowadziłaby do wniosku, że wskazana działka winna mieć oznaczenie funkcjonalne "tereny górnicze", nie zaś "tereny rolne". Następnie strona zarzuciła skarżonej uchwale naruszenie art. 33 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak zmiany planu mimo wejścia w życie powołanej ustawy i braku spełnienia wymogów w niej zawartych i wynikających:
- - art. 16 ust. 1 ustawy – przez brak zastosowania odpowiedniej skali planu
- - art. 1 pkt 2 ust. 6 ustawy - przez nie uwzględnienie w planie walorów ekonomicznych przestrzeni nadających się do eksploatacji powierzchniowej.
W treści skargi strona podniosła, iż pismem z dnia 20 lipca 2010 roku, wezwała Radę Gminy w N. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę kwestionowanej uchwały, jednakże organ nie zajął stanowiska wobec tegoż wezwania. Zdaniem strony skarżącej oznacza to, że bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się po dniu, w którym upłynął maksymalny termin ustanowiony na mocy art. 35 K.p.a. do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W dniu 14 stycznia 2011 roku podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu ustawowego. Pełnomocnik organu zauważył, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarte w piśmie strony skarżącej z dnia 20 lipca 2010 roku zostało doręczone organowi dnia 29 lipca 2010 roku. Nadto pełnomocnik potwierdził, że Rada Gminy N. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Zdaniem pełnomocnika organu zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 30 września 2010 roku.
Również obecny na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że skarga została wniesiona w terminie. Podniósł, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, datowane na dzień 20 lipca 2010 roku, zostało złożone osobiście w siedzibie organu w dniu 29 lipca 2010 roku. Nadto oświadczył, iż nie posiada informacji kiedy i w jaki sposób skarga, sporządzona 15 października 2010 roku, została doręczona organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przede wszystkim zaakcentować trzeba, iż z treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a., wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Następnie warto podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 52 § 3 w związku § 4 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu.
W świetle powyższego stwierdzić wypada, iż warunkiem dopuszczalności skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na przedmiotową uchwałę Rady Gminy N. było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane przez podmiot, który w razie nie uwzględnienia tego wezwania przez organ, wnosi skargę do sądu administracyjnego. Takie wezwanie w rozpatrywanej sprawie zostało doręczone organowi w dniu 29 lipca 2010 roku, a fakt ten strony uznały jako bezsporny.
W dalszej kolejności należy zauważyć, że art. 53 § 2 p.p.s.a., ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku (t.j. Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591) o samorządzie gminnym. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest prawidłowo złożona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o czym mówi w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uchwała organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Takie wezwanie jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę (uchylenie) uchwały organu wskazanej gminy. Wezwanie organu do samokontroli uchwały konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone oraz uchwałę będącą tego przyczyną.
Następnie godzi się wyjaśnić, iż z treści przywołanej już art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OPS 2/07).
Ponadto zaakcentowania wymaga, iż zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje jej odrzuceniem.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać przede wszystkim należy, że wezwanie strony skarżącej do usunięcia naruszenia prawa doręczono organowi w dniu 29 lipca 2010 roku. Jeżeli zatem Rada Gminy N. nie udzieliła odpowiedzi na owo wezwanie (co również pozostaje poza sporem) to 60-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu rozpoczął swój bieg począwszy od dnia 30 lipca 2010 roku. W rezultacie ostatnim dniem tegoż terminu był dzień 27 września 2010 roku, a zatem skargę A Spółki z o.o. w Ł. na uchwałę Rady Gminy w N. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N., opatrzoną datą 15 października 2010 roku oraz prezentatą organu z datą 20 października 2010 roku, uznać należy za wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.
O zwrocie wpisu sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.