Uzasadnienie
3 II S.A./Łd 1268/02
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Ł., nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego działając na podstawie art. 138 § l pkt l kodeksu postępowania administracyjnego, art. l, art. 2 ust. l i 2, art. 5 ust. l, 3 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. Nr 71, poz. 734 /, art. l ust. l ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych / tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm./ - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, iż organ I instancji odmówił R. M. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na to, że nie spełnia kryteriów określonych w rozdziale l i 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył R. M. zwracając się z prośbą o przyznanie dodatku mieszkaniowego. R. M. podniósł, że w chwili obecnej znajduje się w trudnej sytuacji, gdyż jest bezrobotny bez prawa do zasiłku, utrzymuje się jedynie z zasiłków przydzielanych przez Opiekę Społeczną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując sprawę stwierdziło że sformułowania norm prawnych decydujących o przyznaniu lub odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego nie zawierają upoważnienia dla organów administracji publicznej do działania na zasadach uznania administracyjnego.
W związku z tym organy te mogą działać tylko stosując ściśle te przepisy, które w pewnym sensie stanowią o działaniach matematycznych, podstawą zaś tych działań jest przedstawiony stan faktyczny sprawy.
Z wniosku przedstawionego w sprawie wynika, że wnioskodawca mieszka sam. Zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 47,00 m2, powierzchnia pokoi i kuchni stanowi 43,61 m2.
Rozpatrując sprawę według art. 5 ust. 5 pkt l ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. Nr 71, poz. 734 / to powierzchnia użytkowa lokalu przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 %, gdy zaś wziąć pod uwagę pkt 2 ust. 5 art. 5 to udział powierzchni pokoi i kuchni w stosunku do całej powierzchni użytkowej lokalu stanowi 43,61 m x 100/47,00 m. = 92,79 %, a więc jest wyższy od 60 %, o których mówi ten przepis.
Tak więc organ I instancji rozpoznając złożony wniosek nie naruszył obowiązujących przepisów, z tego powodu Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. nie ma podstaw prawnych ani faktycznych do wzruszenia rozstrzygnięcia tego organu.
Odnosząc się do prośby strony zawartej w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że normy ustawy o dodatkach mieszkaniowych mają charakter norm kategorycznych i bezwzględnie obowiązujących. Oznacza to, że pozwalają na przyznanie dodatku mieszkaniowego tylko w tych sytuacjach, gdy wnioskodawca spełnia wszystkie wymogi przewidziane w ustawie. Niespełnienie któregokolwiek z nich (np. jeśli powierzchnia zajmowanego lokalu przekracza normatywną powierzchnię użytkową) powoduje po stronie organu zajmującego się tymi sprawami obowiązek wydania decyzji odmownej. Obowiązkiem organów administracji jest w myśl konstytucyjnej zasady praworządności działanie na podstawie przepisów prawa, w tym przypadku przepisy są wyraźne i jednoznaczne i nie pozwalają na jakiekolwiek odstępstwa od wyrażonych w nich wielkości dotyczących powierzchni lokalu nawet w sytuacjach nadzwyczaj wyjątkowych. Kolegium przyznało, że sytuacja R. M. jest trudna, niemniej jednak w tym stanie faktycznym i prawnym przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie pozwalają na przyznanie stronie dodatku mieszkaniowego.
Powyższą decyzję zaskarżył R. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, iż od dnia 1 listopada 1997 r do dnia 30 kwietnia 2002 r otrzymywał dodatek mieszkaniowy i nie zalegał wtedy z opłatami z tytułu czynszu. Teraz zalega, znalazł się bowiem w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Jest bezrobotny bez prawa do zasiłku, utrzymuje się z zasiłków z pomocy społecznej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący poparł skargę i potwierdził dane dotyczące powierzchni lokalu wskazane we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi:
1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego.
W przedmiotowej sprawie jest bezsporne i wynika z akt administracyjnych, iż skarżący mieszka sam. Zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 47,00 m2, powierzchnia pokoi i kuchni stanowi 43,61 m2.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać: 35 m2 - dla 1 osoby,
Z art. 5 ust.5 tej ustawy wynika, iż - dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:
- 1) 30% albo
- 2) 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest bezsporny i nie budzi wątpliwości. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organy obu instancji.
Przede wszystkim jest bezsporne, iż powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego skarżącego przekracza normatywną powierzchnię o więcej niż 30 % (w sytuacji skarżącego wynosi 34,3 %).
Jest bezsporne także, iż udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60 % (w sytuacji skarżącego wynosi 92,79 %.)
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie dodatku mieszkaniowego, a odmowa przyznania tego dodatku nie narusza prawa materialnego.
Zarzuty skarżącego nie są zasadne.
Warunki w jakich organ może przyznać dodatek mieszkaniowy zostały szczegółowo wymienione w cytowanych przepisach ustawy, a ustawodawca nie pozostawił rozstrzygnięcia konkretnej sprawy swobodnemu uznaniu administracyjnemu. W tej sytuacji zatem, nawet gdy normy przekroczone są minimalnie organ musi stosować się ściśle do przepisów prawa i odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego.
Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.