Uzasadnienie
M.R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie zasiłku okresowego.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. Referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
W dniu 24 marca 2011 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę i wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 157, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Podzielić należy przy tym pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., II FZ 143/10 (System Informacji Prawnej Lex nr 643591), że przepis art. 250 p.p.s.a. nie nakłada na sąd (referendarza sądowego) obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia musi bowiem podlegać ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. Skoro przyznane wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, to sąd dysponując w tym zakresie środkami publicznymi odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Złożonemu wnioskowi o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu musi odpowiadać ustalenie, czy pomoc ta została faktycznie udzielona i to w sposób profesjonalny.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że charakter czynności dokonanych przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika nie pozwala na przyjęcie, że pomoc prawna została faktycznie i profesjonalnie udzielona.
Otóż pismem z dnia 16 marca 2011 r. pełnomocnik wycofał skargę wniesioną osobiście przez stronę skarżącą, mimo że oświadczenie o wycofaniu skargi nie mogło wywołać oczekiwanego rezultatu z uwagi na fakt, że skarga dotknięta była brakiem formalnym w postaci braku podpisu przez wnoszącą. Brak ten istniał w dniu 14 marca 2011 r., kiedy to pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w Wydziale Informacji tut. Sądu. Brak ten, mimo wezwania skarżącej do jego uzupełnienia, nie został naprawiony, skutkiem czego skarga musiała ulec odrzuceniu, co też nastąpiło na mocy postanowienia tut. Sądu z dnia 12 kwietnia 2011 r.
Tym samym nie sposób stwierdzić, aby pomoc prawna była skarżącej faktycznie udzielona, co stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG