Uzasadnienie
J. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [..] roku, Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zestawienia danych dotyczących odpadów.
Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2010 roku wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W piśmie z dnia 31 stycznia 2011 roku skarżąca podniosła, iż zaniepokojona brakiem informacji z Sądu w dniu 24 stycznia 2011 roku zgłosiła się do Sądu celem uzyskania wyjaśnień i dowiedziała się, że w grudnia 2010 roku zostało do niej wysłane wezwanie do uiszczenia wpisu, którego nie otrzymała. Jednocześnie skarżąca uiściła wymagany wpis sądowy. Wskazała, iż nie czuje się winna zaistniałej sytuacji i prosi o dalsze prowadzenie sprawy.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 lutego 2011 roku zgłoszono reklamację doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanej przesyłki.
W odpowiedzi na powyższe Poczta Polska S.A. nadesłała duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, z którego wynika, że wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono w dniu 14 grudnia 2010 roku T. Ś., określonej przez doręczyciela jako "opiekunka".
Na wezwanie Sądu do wyjaśnienia kim jest dla skarżącej T. Ś. ("opiekunka"), w szczególności czy ma ona status "dorosłego domownika", skarżąca wyjaśniła, że "T. Ś. jest osobą dochodząco okresowo opiekującą się wnuczką. W chwili obecnej (minęło 3 miesiące) nie jesteśmy w stanie ustalić jak doszło do sytuacji takiej, iż wiadomość z WSA nie dotarła do mnie. Jest faktem, że w dn. 10-17-10-2010r. przebywałam poza miejscem zamieszkania. Najprawdopodobniej list ów zawieruszył się, skoro widnieje na pokwitowaniu podpis p. Ś. Niestety po tak długim czasie trudno jest odtworzyć tę sytuację."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasadą wyrażoną w art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jest, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Nadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Podkreślenia również wymaga, iż wniosek o przywrócenie terminu dla swej skuteczności wymaga równoczesnego dokonania czynności procesowej, której termin dotyczy.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego spełnia wymogi formalne i może podlegać ocenie merytorycznej.
W treści wniosku oraz piśmie uzupełniającym zostały przywołane okoliczności będące przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi. W ocenie sądu okoliczności podane przez skarżącą stanowią o uprawdopodobnieniu braku winy skarżącej w niezachowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W ocenie Sądu strona skarżąca zdołała uprawdopodobnić, iż skierowana do niej przesyłka, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, nie została prawidłowo doręczona. Stosownie do art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż status domowników adresata pisma mają zamieszkujący z nim w jednym mieszkaniu lub domu jego dorośli krewni i powinowaci, niezależnie od tego, czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe.
Jak wynika z wyjaśnień skarżącej osoba, która kwitowała odbiór nie posiada statusu "dorosłego domownika", bowiem nie zamieszkuje wraz ze skarżącą pod wskazanym przez nią adresem. Z tego powodu należy uznać, że doręczenie wezwania dla skarżącej do uiszczenia wpisu do rąk osoby nieuprawnionej nie mogło odnieść skutku wobec skarżącej. Konsekwencją powyższej konstatacji jest to, że nie podobna przypisać skarżącej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Zważywszy co powyżej, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
m.ch.