Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.L. i R.L., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Organ I instancji mocą decyzji z dnia [...] orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ulicy A 27, o powierzchni 891 m2, oznaczonego jako działka nr 295/1 w obrębie P-5, posiadającego urządzoną księgę wieczystą KW [...], stanowiącego dotychczas własność Gminy Ł., a będącego w użytkowaniu wieczystym M.L. i R.L. Organ określił również wysokość opłaty za przekształcenie na kwotę 22 517 zł. W motywach organ wyjaśnił, iż opłata za przekształcenie stanowi różnicę pomiędzy wartością prawa własności gruntu, a wartością prawa użytkowania wieczystego. Rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym z 8 grudnia 2002 r., ustalił wartość prawa własności gruntu na kwotę 78 640 zł. Wartość prawa użytkowania wieczystego wynosi 56 123 zł, stąd opłata za przekształcenie została wyliczona na kwotę 22 517 zł. Użytkownicy wieczyści wnioskowali, aby opłatę za przekształcenie wnieść jednorazowo.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, iż w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r. orzekającym, iż art. 1 ust. 2a, art. 5, art. 5a, art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. Nr 123, poz. 781 ze zm.) są niezgodne z art. 1, art. 2, art. 166 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wydanie decyzji w sprawie w terminie prawem przewidzianym było niemożliwe o czym wnioskodawcy zostali przez organ I instancji poinformowani. Po wejściu w życie znowelizowanej ustawy, strony zostały wezwane do wypowiedzenia się czy podtrzymują wniosek, a także powiadomione o możliwości zapoznania się z obowiązującymi zasadami naliczania opłat za przekształcenie.
Następnie wnioskodawcy zostali zapoznani z aktualną wysokością opłaty za przekształcenie gruntu w prawo własności i poproszeni o określenie formy opłaty za przekształcenie. W odpowiedzi strony zadeklarowały jednorazową wpłatę należności.
Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało M.L. i R.L. do wypowiedzenia się czy w związku z niemożnością uchylenia zaskarżonej decyzji i zawieszenia na okres 3 lat postępowania, czy rezygnują z przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W odpowiedzi strony wyjaśniły, że wnoszą o anulowanie decyzji organu I instancji dodając, że nie rezygnują z przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności "bez poniesienia najmniejszych kosztów". Organ odwoławczy nie uznał argumentów strony, bowiem znali oni zarówno kwotę, jaką winni zapłacić za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, jak również wiedzieli o możliwości rozłożenia tej sumy na raty, a nade wszystko znali swoją sytuację finansową. Skoro wówczas stwierdzili, że jednorazowa wpłata jest możliwa do uiszczenia, trudno uznać za wiarygodny argument, że z powodu trudnej sytuacji finansowej nie są w stanie sprostać kosztom.
Strona mogła zmienić swoje stanowisko w sprawie wnosząc o rozłożenie opłaty na raty bądź o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Odwołujący się nie uczynili tego, deklarując zgodę na przekształcenie przysługującego im prawa użytkowania wieczystego bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów. Takie rozwiązanie, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r., w przypadku stron, nie jest możliwe. Zgodnie z tym przepisem osoba, która nabyła własność nieruchomości na podstawie art. 2 ustawy, zobowiązana jest do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z zastrzeżeniem art. 6, który w stanie faktycznym sprawy nie ma zastosowania. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.L. i R.L. wnieśli o anulowanie decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu wywodzili, iż składając oświadczenie o chęci uiszczenia opłaty w jednej racie liczyli na możliwość uzyskania pożyczki z banku. Znajdują się w trudnej sytuacji materialnej, dlatego nie są w stanie uiścić kwoty 22 517 zł.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanej decyzji, wniosła o oddalenie skargi.
W toku postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W pismach datowanych na dzień 14 i 21 grudnia 2004 r. M.L. i R.L. złożyli oświadczenia, iż cofają swoją skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże, jednakże Sąd może uznać je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.