Uzasadnienie
IISA/Łd 1279/03
Postanowieniem z dnia [...] podjętym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie Fabryki Aparatów Elektrycznych A S.A. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B w Ł. przy ul. A 25, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa, w związku z czym pozostawił je bez rozpoznania.
W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że wskazana wyżej decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 12 czerwca 2003r. wraz ze stosownym pouczeniem o możliwości złożenia odwołania, o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy zwrotne poświadczenie odbioru decyzji.
W ocenie Wojewody należy uznać, że w świetle art. 43 kpa doręczenie przedmiotowej decyzji było prawidłowe i prawnie skuteczne. Oznacza to, iż biegnący 14-dniowy termin z art. 129 § 2 kpa do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] Odwołanie zostało natomiast wniesione przez skarżącego w dniu 27 czerwca 2003r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, dlatego też na podstawie art. 134 kpa orzeczono, jak wyżej.
Fabryka Aparatów Elektrycznych A S.A. w B. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Zarzucono organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 10, 40, 45 i 46.
W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący nie otrzymał decyzji organu I instancji w trybie przewidzianym w kpa. Kopię decyzji skarżący uzyskał dopiero w nieformalny sposób w dniu 14 czerwca 2003r. od podmiotu, spółki Nowa A, któremu omyłkowo dostarczono pocztę, o czym świadczy zwrotne poświadczenie odbioru.
Wojewoda przed wydaniem rozstrzygnięcia nie zweryfikował, że pozwolenie na budowę nie zostało skutecznie doręczone do skarżącego w dacie, którą przyjął.
W tej sytuacji skarżący stwierdza, że składając odwołanie w dniu 27 czerwca 2003r., nie uchybił terminowi do jego wniesienia.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej zajęte stanowisko.
Pełnomocnik uczestnika postępowania - firmy C w Ł. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, tj. jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z uchybieniami przepisów proceduralnych, które spowodowały konieczność jego uchylenia.
Odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwość prawną określonym, uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Jest ona uregulowana w przepisach art. 127 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie odwoławcze uruchamia czynność procesową, jaką jest wniesienie odwołania. Aby wywołała ona skutek prawny, musi spełniać określone wymogi co do formy, treści, terminu i trybu jej dokonania.
Stosownie do treści art. 129 § 2 kpa - odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia.
Organ, wydając w oparciu o art. 134 kpa postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, ma obowiązek poprzedzić jego wydanie dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy i kiedy odwołujący otrzymał decyzję organu I instancji i czy przekroczył termin określony w art. 129 § 2 kpa, gdyż w przeciwnym wypadku postanowienie takie narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 77 oraz unormowania dotyczące doręczeń, tj. art. 39 i nast. Doręczenie decyzji powinno być dokonywane przez organ starannie, tj. w sposób, by ze zwrotnych poświadczeń odbioru wynikało niewątpliwie, że doręczenie stronie decyzji miało w istocie miejsce oraz w jakiej dacie ono nastąpiło (por. dodatkowo np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 listopada 2000r. sygn. VSA 235/00 – LEX nr 81351, z dnia 16 lutego 1998r. sygn. IVSA 727/96 – LEX nr 43307, z dnia 10 listopada 1996r. sygn. SA/Gd 2571/94 – LEX nr 27366, z dnia 11 maja 1994r. sygn. SA/Gd 2813/93 – Wspólnota 1994/39/14 i z dnia 12 kwietnia 2000r. sygn. I SA/Gd 879/98 – LEX nr 41606).
Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że decyzja organu I instancji skierowana do Fabryki Aparatów Elektrycznych A przy ul. B 6 w B., przy czym skarżący to Spółka Akcyjna, została odebrana w dniu 12 czerwca 2003r. przez osobę o nieczytelnym nazwisku, jednakże na potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje pieczątka innego niż skarżący podmiotu, tj. "Nowa A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ul. B 6 w B.. Z okoliczności, iż faktyczny odbiorca przesyłki w postaci decyzji organu I instancji ma identyczny adres, jak skarżąca Spółka oraz podobieństwo nazwy nie można wnioskować, iż doszło do skutecznego doręczenia aktu właściwemu podmiotowi w terminie, który przyjął organ odwoławczy. Faktu otrzymania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji skarżący nie kwestionuje. Sporna jest natomiast data faktycznego odbioru decyzji i tę okoliczność organ II instancji winien w sposób niebudzący wątpliwości ustalić.
Stosownie do treści art. 45 i 46 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism, a odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.
Za osobę uprawnioną do odbioru pism można uznać osobę, która z racji podziału czynności w danej jednostce organizacyjnej wykonuje te czynności, ale dotyczy to tylko pracownika tej jednostki. Nie można natomiast uznać za osobę uprawnioną osoby, która nie była pracownikiem skarżącego, a uznana została za taką osobę przez pracownika poczty jedynie na tej podstawie, iż odbierała korespondencję dla swojej firmy, której adres był identyczny jak adres skarżącego (por. np. wyrok NSA z dnia 13 lutego 1997r. sygn. SA/Bk 1153/95 - LEX nr 32620).
Reasumując, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżone postanowienie.
W przedmiocie zwrotu kosztów sądowych Sąd wyrokował w oparciu o art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271).
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270).