Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2004 roku K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Nr [...] z dnia [...], która utrzymała w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...], wydaną z upoważnienia Rady Miejskiej w Ł. przez Zastępcę Kierownika Filii Ł. Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. przyznającą skarżącemu zasiłek stały wyrównawczy w wysokości 281,15 złotych począwszy od dnia 1 listopada 2003 roku, oraz zgłaszającą skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego, z jednoczesnym opłacaniem za niego składek z tytułu tegoż ubezpieczenia.
W uzasadnieniu skargi podniesione zostały zarzuty tyczące wyłącznie zasiłku stałego wyrównawczego. Zmierzały one do zakwestionowania wysokości przyznanego świadczenia, która w ocenie skarżącego była zbyt niska.
W dniu 2 listopada 2004 roku K. L. cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie podnosząc, iż od momentu złożenia skargi do sądu "wszystko się zmieniło", co aktualnie oznacza, iż kierując skargę do sądu administracyjnego nie miał racji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy obowiązującego prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W zaistniałej sytuacji konieczna jest analiza postępowania organów administracji publicznej wydających decyzje w niniejszej sprawie, w celu oceny skuteczności cofnięcia skargi. Podstawę do oceny przez sąd działań administracji daje przepis art. 3 par. l p.s.a. oraz art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W świetle okoliczności przytoczonych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, ale również w świetle argumentów skargi należy dojść do przekonania, iż czynność cofnięcia skargi nie stanowi obejścia prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja dotknięta nieważnością.
Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.)
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.