Uzasadnienie
II SA/Łd 1307/13
Uzasadnienie
I.G. i M.G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 23 grudnia 2013 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpili z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. Na dochody rodziny składają się wynagrodzenia za pracę każdego z członków rodziny w łącznej kwocie 4260 złotych. Skarżący posiadają dom o powierzchni 60mkw. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że syn jest studentem studiów zaocznych i swoje dochody przeznacza na opłacenie kosztów nauki. Część dochodów skarżących przeznaczana jest na leki. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnego innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc zaś pod uwagę informacje przedstawione przez skarżących, należy stwierdzić, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie w części.
Przede wszystkim należało mieć na uwadze, że skarżący uzyskują dochód rodzinie w łącznej wysokości 4260 złotych, który pokrywa wydatki na utrzymanie trzech osób. Uwzględniając fakt, że część dochodów syna skarżących przeznaczana jest na naukę w trybie zaocznym oraz konieczność ponoszenia bieżących wydatków związanych choćby z zakupem leków, żywności czy środków czystości, należy przyjąć, że skarżący nie posiadają środków na pokrycie pełnych kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nie oznacza to jednak, że strona nie jest w stanie, przy deklarowanej kwocie dochodów, w kosztach postępowania partycypować. Biorąc pod uwagę wysokość deklarowanych dochodów oraz brak wskazania innych znacznych wydatków o nadzwyczajnym charakterze, należy uznać, że skarżący są w stanie uiścić kwotę 200 złotych tytułem kosztów sądowych.
Reasumując, mając na uwadze sytuację przedstawioną przez skarżących, zasadne stało się zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych ponad kwotę 200 złotych.
Niezależnie od powyższego należy jednak wskazać, iż postanowienie o przyznaniu prawa pomocy wywołuje skutki od daty skutecznego wystąpienia z wnioskiem o prawo pomocy i nie działa wstecz.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG