Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1312/01
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] orzekającą o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w P. przy ul. A 5.
Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 1984 r. Nr 32 poz. 174 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Organ odwoławczy ustalił, że wniosek o wymeldowanie B. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w posesji przy ul. A 5 złożył właściciel nieruchomości Z. B. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ meldunkowy ustalił, że B. K. utraciła uprawnienia do przebywania w spornym lokalu i opuściła go bez wymeldowania się i w dniu [...] orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego z lokalu przy ul A 5 w P. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B. K. podnosiła, że jej nieruchomość przy ul. A 5 została zlicytowana na podstawie wyroku, który w jej ocenie jest wyrokiem niesłusznym, zaś nabywca nieruchomości wiedział, że ona jest tam zameldowana. Zdaniem składającej odwołanie jej wymeldowanie było przedwczesne, gdyż zamierza nadal dochodzić swoich racji.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak było przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż spełnione zostały przesłanki opisane w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tzn. osoba utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego.
Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 14 czerwca 2000 r (sygn. Co16/98) Sąd Rejonowy w Łasku przysądził na rzecz Z. B. własność nieruchomości położonej w P. oznaczonej jako działka Nr 45, która jest położona przy ul. A 5.
Postanowienie powyższe – po uprawomocnieniu się –wywarło skutek w postaci utraty przez B. K. uprawnienia do przebywania w lokalu mieszkalnym położonym na tej nieruchomości. Usunięcie B. K. z powyższego lokalu mieszkalnego w drodze eksmisji przeprowadzonej przez Komornika Sądowego w dniu 11 grudnia 2000 r skutkowało natomiast opuszczeniem przez nią miejsca stałego pobytu.
Organ wskazał także, że B. K. przebywa w lokalu w C. 12, czego potwierdzeniem jest oświadczenie złożone przez nią do protokołu rozprawy przeprowadzonej przez Burmistrza P. w dniu 14 marca 2001 r.
Sytuacja ta oznacza, że spełnione zostały obie przesłanki wymienione w art. 15 ust. 2 pkt 1, czego konsekwencją była wydana przez organ meldunkowy decyzja.
Kolegium stwierdziło, że nie może natomiast ustosunkować się do pozostałych kwestii podniesionych w odwołaniu, gdyż nie stanowią one przedmiotu rozstrzygnięcia. Swoich roszczeń o charakterze cywilno- prawnym wobec Z. B. B. K. Może dochodzić na drodze postępowania cywilnego, a drogą właściwą do stwierdzenia czy zostało popełnione przestępstwo przez D. T. jest postępowanie karne.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. K. ponownie kwestionowała słuszność wyroku, zasądzającego od niej należność na rzecz D. T. Wskazywała, że nabywca nieruchomości dobrze wiedział, że kupuje nieruchomość z domem mieszkalnym, w którym ona jest zameldowana. Oświadczyła, że z domu tego nigdy się nie wymelduje i będzie dalej dochodzić swoich racji, gdyż bezprawnie pozbawiono ją własności nieruchomości.
Podała też, że musi gdzieś mieć mieszkanie tym bardziej, że jest osobą chorą na serce i cukrzycę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżąca popierała swoją skargę i wnosiła o zwrot kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).
W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jest więc właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny bada więc jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), a więc czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów postępowania
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W rozpoznawanej w sprawie skargę należało oddalić, bowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U z 1984 Nr 32, poz. 174 ze zm, obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2001 r Nr 87 poz. 960 ze zm.), bądź przepisy postępowania określone w k.p.a.
Przede wszystkim organy orzekające w sprawie trafnie ustaliły, że B. K. utraciła prawo do lokalu znajdującego się w budynku położonym na nieruchomości przy ul. A 5.
W aktach administracyjnych znajduje się bowiem kserokopia odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 14 czerwca 2000 r., ze stwierdzeniem prawomocności i wykonalności, o przysądzeniu własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Z. T. B. Zgodnie zaś z art. 999 § 1 k.p.c. prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności przez wpis w księdze wieczystej /..../ oraz tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości.
Jak wynika z zaświadczenia wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Łasku w dniu 11.12. 2000 r. dokonana została eksmisja B. K. z nieruchomości położonej w P. przy ul. B 5 i w trybie art. 1046 k.p.c. nieruchomość została wydana nabywcy Z. B. Nastąpiło więc także faktyczne opuszczenie lokalu przez skarżącą.
W tym stanie rzeczy organ administracji zasadnie uwzględnił wniosek o wymeldowanie skarżącej, złożony przez Z. B. w dniu 17 stycznia 2001 r.
Tak jak wskazał organ w uzasadnieniu swojej decyzji, do wymeldowania w trybie administracyjnym, zgodnie z ustawą, niezbędne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek:
- - utrata prawa do przebywania w lokalu,
- - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego,
- - faktyczne opuszczenie lokalu.
Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione.
Należy także podzielić stanowisko organu, że zarzuty skarżącej podnoszone zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie powtórzone w skardze skierowanej do sądu administracyjnego nie mogą stanowić przedmiotu rozważań w sprawie o wymeldowanie.
Wymeldowanie skarżącej z lokalu jest konsekwencją utraty przez nią prawa własności nieruchomości. Wszelkie zarzuty związane z prawidłowością postępowania cywilnego i wydanych w tym postępowaniu orzeczeń, mogą być podnoszone jedynie przed sądem powszechnym, w postępowaniu cywilnym. Natomiast zarzuty o popełnieniu przestępstwa mogą być wyjaśniane jedynie w postępowaniu karnym.
Z powyższych względów, skoro zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku i brak jest uchybień, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu, na podstawie z art. 151 wskazanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270), skarga podlegała oddaleniu.