Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją znak: [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania Z.M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...], znak: [...] nie uznającej u Z.M. choroby zawodowej narządu ruchu zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono:
Organ I instancji wydał decyzję nie uznającą u Pana M. choroby dotyczącej narządu ruchu, opierając się na przepisie § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 poz. 294 ze zm.).
Podstawą decyzji były orzeczenia lekarskie wydane przez dwie jednostki organizacyjne, właściwe do rozpoznania chorób zawodowych, zgodnie z § 7 i 9 w/w rozporządzenia.
Wyniki przeprowadzonych konsultacji specjalistycznych oraz badań dodatkowych nie dały podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Z danych dotyczących pracy zawodowej wynika, że Pan M. nie wykonywał czynności mogących powodować nadmierne obciążenie układu ruchu, ani ucisk na pnie nerwów obwodowych. Przeprowadzone badania nie ujawniły objawów klinicznych schorzeń układu ruchu wymienionych w pkt 12 wykazu chorób zawodowych co podkreśla Instytut Medycyny Pracy w Ł. w wydanym orzeczeniu lekarskim.
Neuropatia prawego nerwu łokciowego nie jest wynikiem przeciążeń prawej kończyny górnej, związanej z wykonywaną pracą zawodową.
Etiologia powyższego schorzenia ma charakter pozazawodowy. Wystąpiło ono nagle w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego z powodu choroby wieńcowej. Pozostałe choroby wymienione w rozpoznaniach nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji pisze o świadkach, którzy byli przesłuchiwani na okoliczność zatrudnienia w warunkach szczególnych. Zdaniem skarżącego nie uwzględniono tego faktu w prowadzonym postępowaniu.
Powyższa okoliczność była przedmiotem analizy przy wydawanych orzeczeniach lekarskich, w tym również przesłuchanie świadka, który był bezpośrednim przełożonym Pana M. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu II instancji, nie został spełniony podstawowy warunek wynikający z § 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, a mianowicie nie dokonano rozpoznania choroby zawodowej.
Placówki medyczne, właściwe do rozpoznania chorób zawodowych, wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, co słusznie stwierdził organ I instancji.
Z.M. zaskarżył w dniu 2 września 2002 r. decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając jej uchylenia.
Podniósł, iż organy administracyjne błędnie przyjęły, iż neuropatia prawego nerwu łokciowego nie jest chorobą zawodową.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż pracodawca nie zabezpieczył środka transportu, w związku z czym skarżący przewoził w teczce lub w ręku większość zakupionych części zamiennych do urządzeń i maszyn. Wykonywane czynności odpowiadają pracy pracownika przeładunkowego, zaliczanej do zajęć wykonywanych w warunkach szczególnych.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uznał żądania skargi i wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu stwierdził, iż po wnikliwej analizie zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego nie znalazł podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej narządu ruchu, określonej w poz 12 wykazu chorób zawodowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1259) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Decyzja stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. Nr 153, poz. 1270) podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
W rozpoznawanej przez sąd sprawie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa.
Organy nie wyjaśniły w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, a ponadto zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzyły w sposób mało wnikliwy.
Organy przyjęły, iż u skarżącego nie występują objawy kliniczne schorzeń narządu ruchu wymienione w punkcie 12 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. "w sprawie chorób zawodowych" (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).
Orzeczenia lekarskie, dołączone do akt sprawy, stwierdzają występowanie u Pana Z.M. neuropatii prawego nerwu łokciowego. W wykazie chorób zawodowych, załączonym do powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów, wymienia się w punkcie 13 przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane naciskiem na pnie nerwów. Organy nie wypowiedziały się w kwestii zaliczenia schorzenia skarżącego do chorób wymienionych w punkcie 13 załącznika do w/w rozporządzenia. Organy administracyjne powołując się na treść dokumentacji dotyczącej warunków pracy przyjęły, iż nie wykonywał on czynności mogących powodować nadmierne obciążenie układu ruchu, ani ucisk na pnie nerwów obwodowych.
Przyjęte stanowisko nie uwzględnia w ogóle zeznań przesłuchanych świadków W.D. i M.G., którzy zeznali, iż skarżący przez wiele lat dostarczał do zakładu pracy części zamienne o wadze kilkudziesięciu kilogramów. Przewoził je pociągami lub autobusami w paczkach i teczce, a następnie ładunki te przenosił samodzielnie.
Organy w uzasadnieniu swych decyzji nie wypowiedziały się co do wiarygodności zeznań tych świadków. Organ odwoławczy powołał się jedynie na przesłuchanie świadka będącego bezpośrednim przełożonym Pana M. Nie wskazał jednak nazwiska tego świadka ani nie przeprowadził analizy jego zeznań. Organ administracyjny rozpoznając sprawę ponownie oceni znajdujące się w aktach sprawy zeznania świadków. Dopiero analiza zeznań tych świadków, w połączeniu z dowodami z dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego pozwoli na dokonanie prawidłowych ustaleń w zakresie ewentualnego wpływu warunków pracy skarżącego na stwierdzoną neuropatię nerwu łokciowego. Organ wyjaśni także, czy występująca u Pana M. neuropatia może być uznana za chorobę zawodową określoną w punkcie 13 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. "w sprawie chorób zawodowych".
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sąd w wyroku nie określił w jakim stopniu uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Decyzje dotyczyły odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem nie posiadały przymiotu wykonalności. Orzeczenie o wstrzymaniu ich wykonania jest bezprzedmiotowe.