Uzasadnienie
W dniu 9 listopada 2011 r. J. P. reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata T.B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych – zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1 lipca 2009 r. do 31 marca 2011 r. w wysokości 3213,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 13 lipca 2011 r. w wysokości 466,46 zł, co łącznie stanowi kwotę 3679,46 zł. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę.
Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą Sąd w pełni aprobuje podkreśla się, iż zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08 – Lex nr 468877).
W rozpoznawanej sprawie, strona skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika domaga się od Sądu ochrony tymczasowej, nie wskazując żadnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy.
Na marginesie dodać trzeba, że podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które będą przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego w trakcie rozprawy, nie mogą stanowić podstaw do wstrzymania wykonania decyzji. Wyjaśnić trzeba, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05- Lex nr 302251).
Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
B.C.