Uzasadnienie
Burmistrz Wolborza, decyzją z 15 września 2021 r. odmówił przeniesienia, na rzecz J. K. decyzji Wójta Gminy Wolbórz z 21 lipca 2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie zespołu budynków mieszkalnych wraz z określeniem zasad podziału nieruchomości nr [...],[...] i [...] w S., gm. W..
W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z 5 sierpnia 2021 r. J.K. zwrócił się o przeniesienie ww. decyzji Wójta Gminy Wolbórz z 21 lipca 2008 r., do którego załączył zgodę J.M., na rzecz którego została wydana owa decyzja. Decyzja ta dotyczyła działek nr [...],[...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym ([...]) S.. Inwestor - J. M. dokonał podziału tych działek na działki o nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],, [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].[...].
W ocenie organu oznacza to że, warunki zabudowy zostały skonsumowane przez podział działek, a po podziale powstał szereg odrębnych działek, na które zostały już wydane indywidualne decyzje o warunkach zabudowy, a nawet pozwolenia na budowę. I tak dla działek nr [...] i [...] została wydana decyzja nr 757/2020 z 9 września 2020 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co wynika z informacji przekazanych przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego. Zdaniem organu wnioskodawca nie może przejąć wszystkich warunków, ponieważ po pierwsze nastąpił już podział działek, a po drugie dla niektórych działek uzyskano decyzje o pozwoleniu na budowę.
Ponadto w postępowaniu o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy organ nie dokonuje ponownej oceny merytorycznej wydanych warunków, nie ma kompetencji do ewentualnego sprawdzenia czy zmiana zasięgu przedsięwzięcia (nawet polegającego na jego ograniczeniu) powinna czy nie powinna skutkować zmianą ustalonych warunków. Ponieważ taka analiza byłaby wymagana, właściwsze byłoby wystąpienie z wnioskiem o nowe warunki zabudowy dla ograniczonego przedsięwzięcia tj. dotyczącego konkretnych działek nr [...],[...] i [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, decyzją z 5 grudnia 2021 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i wskazało, że nie ma prawnej możliwości przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy tylko co do części planowanego przedsięwzięcia i do części terenu, w stosunku do którego wydano decyzję o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy może być przeniesiona jedynie w takiej postaci, w jakiej została wydana i musi odnosić się do całości terenu objętego pierwotną decyzją. Przeniesienie decyzji uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: po pierwsze, strona, na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie i po drugie, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Oznacza to, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę skutkuje wyłącznie zmianą jej adresata, a warunki zabudowy określone w decyzji pozostają niezmienione.
Kolegium zauważyło, że decyzja Wójta Gminy Wolbórz z 21 lipca 2008 r., ustalająca warunki zabudowy dla budowy zespołu budynków mieszkalnych wraz z określeniem zasad podziału nieruchomości wydana została nie dla szeregu działek, lecz dla określonego terenu inwestycji - obejmującego konkretne działki nr [...],[...] i [...] w S. Oceny tej nie zmienia zawarty w niej zapis, iż warunki zabudowy ustala się "wraz z określeniem zasad podziału nieruchomości", w sytuacji gdy w dacie jej wydawania jakiekolwiek działki nie były jeszcze wydzielone, a sam podział nieruchomości - działek [...],[...] i [...], był zdarzeniem przyszłym, i niepewnym, co oznacza, że nie było wiadomym czy kiedykolwiek do tegoż podziału dojdzie, a jeśli tak to jaka będzie ilość, wielkość i kształt wydzielanych działek. O parametrach tych w żadnym razie nie przesądzała treść decyzji, określająca jedynie minimalną powierzchnię nieruchomości przeznaczoną pod zabudowę, minimalną szerokość działki, czy minimalną szerokość wydzielonej drogi wewnętrznej.
W decyzji z 21 lipca 2008 r. organ nie ustalił warunków zabudowy dla konkretnej, oznaczonej liczby budynków mieszkalnych, czy też liczby zespołów budynków. Z treści tej decyzji wynika jedynie, że przewiduje ona możliwość realizacji zespołu budowy budynków mieszkalnych na terenie inwestycji obejmującym działki nr [...],[...] i [...]. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa dokładnego położenia inwestycji na ww. terenie (działce), a przesądza jedynie o tym, czy na działkach wskazanych we wniosku jest możliwa realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia.
W konsekwencji nie rozstrzygała na etapie ustalania warunków zabudowy, która część terenu inwestycji zostanie w rzeczywistości zabudowana. Decyzja została wydawana dla określonego terenu inwestycji, obejmującego więcej działek ewidencyjnych i odnosiła się terenu inwestycji jako całości. Dopiero decyzją z 21 marca 2011 r. Burmistrz Wolborza zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym S. o nr działek [...],[...] i [...]. Podział nieruchomości polegał na wydzieleniu działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. W decyzji tej wskazano także działki, które w wyniku podziału będą stanowiły jedną nieruchomość, np. działka nr [...] z działką nr [...] oraz z działką nr [...]. Po dokonanym podziale powstał szereg odrębnych działek, na które zostały już wydane indywidualne decyzje o warunkach zabudowy, a nawet pozwolenia na budowę.
Przykładowo dla działek [...] i [...] została wydana decyzja nr 757/2020 z 9 września 2020 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, co wynika z informacji wskazanych w piśmie Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 6 września 2021 r. Z tegoż pisma wynika także, że dla działki nr [...] została wydana decyzja z 1 sierpnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę sieci wodociągowej rozdzielczej wraz z urządzeniami służącymi do podłączenia nowych odbiorców. Kolegium podzieliło zatem stanowisko organ pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie może przejąć wszystkich warunków, ponieważ po pierwsze nastąpił już podział działek, a po drugie dla niektórych działek uzyskano decyzje o pozwoleniu na budowę. Decyzja ustalająca warunki zabudowy z 21 lipca 2008 r. została wydana dla konkretnego terenu inwestycji obejmującego działki nr [...],[...] i [...]. Działki [...] i [...] zostały podzielone na mniejsze działki.
Działki [...] i [...], dla których ustalono warunki zabudowy zatem już nie istnieją - w sensie numeru geodezyjnego, a w ich miejsce powstała określona ściśle liczba działek o nadanych nowych numerach geodezyjnych. W obrocie prawnym nie ma już działek nr [...] i [...], dla których wydano warunki zabudowy, a dla niektórych nowopowstałych działek wydano decyzje o warunkach zabudowy, a nawet pozwolenia na budowę. Tym samym, zdaniem Kolegium niemożliwe było wydanie decyzji o przeniesieniu na skarżącego ww. decyzji z 21 lipca 2008 r., ponieważ skarżący nie może przejąć wszystkich warunków zawartych w tej decyzji.
W skardze J.K. zarzucił naruszenie:
- - art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak podstaw do przeniesienia na rzecz skarżącego decyzji o warunkach zabudowy z 21 lipca 2008 r., z uwagi na brak przejęcia przez skarżącego wszystkich warunków przedmiotowej decyzji oraz uzyskania przez niektóre działki powstałe po podziale nieruchomości objętej ww. decyzją pozwolenia na budowę, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego powyżej przepisu winna prowadzić do wniosku, że skoro decyzja o warunkach zabudowy została wydana nie dla jednej działki lecz dla szeregu działek powstałych w wyniku podziału i określono w niej warunki zabudowy dla każdej z działek, jakie powstaną w wyniku podziału, a decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, wobec czego nie ma przeszkód do przeniesienia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy w części, ponadto kwestia uzyskania przez niektóre działki powstałe po podziale nieruchomości pozwoleń na budowę nie stanowi warunku do przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy w myśl powołanego wyżej przepisu;
- - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące przyjęciem przez organ pierwszej instancji, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że decyzja o warunkach zabudowy została skonsumowana przez podział działek, gdy w istocie decyzja o warunkach zabudowy z 21 lipca 2008 r. pozostaje nadal w obrocie prawnym, a nadto została wydana nie dla jednej działki lecz dla szeregu działek powstałych w wyniku podziału i ustalono w niej warunki zabudowy dla każdej z działek, jakie powstaną w wyniku podziału, wobec czego organ powinien uznać, że nie ma przeszkód aby w takiej sytuacji przenieść na skarżącego decyzję o warunkach zabudowy z 21 lipca 2008 r.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Wolborza oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy obowiązany jest do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby jeżeli zostaną spełnione dwa warunki, a mianowicie gdy strona na rzecz które przedmiotowa decyzja pierwotnie została wydana, wyrazi zgodę na jej przeniesienie na inną osobą oraz osoba na rzecz której zostanie decyzja przeniesiona przejmie wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. W okolicznościach przedmiotowej sprawy oba warunki zostały przez skarżącego spełnione. Skarżący przedłożył wyrażoną przez pierwotnego inwestora J.M. zgodę na przeniesienie na swoją rzecz decyzji o warunkach zabudowy z 21 lipca 2008 r., a nadto skarżący przejmuje wszystkie warunki zawarte w niniejszej decyzji. Wbrew twierdzeniom organu, że skarżący nie może przejąć wszystkich warunków, ponieważ nastąpił już podział działek, a po drugie dla niektórych działek uzyskano decyzję o pozwolenie na budowę jest zupełnie nietrafny.
Zdaniem skarżącego zasadniczo nie ma możliwości przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na nowy podmiot w części, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy nieruchomości stanowiącej jedną działkę. Niemniej jednak wykładnia powołanego powyżej przepisu prowadzić winna do uznania, że jeżeli decyzja o warunkach zabudowy została wydana nie dla jednej działki lecz dla szeregu działek, które powstać miały w wyniku ustalonego podziału i określono w niej warunki zabudowy dla każdej z nowopowstałych działek to możliwym jest jej częściowe przeniesienie. Decyzja o warunkach zabudowy z 21 lipca 2008 r. została wydana dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wraz z określeniem zasad podziału nieruchomości nr działek [...],[...] i [...]. Decyzja dokonała szczegółowych ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (określony został sposób użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu).
Wskazuje, że teren ten będzie pełnił funkcję mieszkaniową, ustala sposób lokalizacji budynków mieszkalnych obowiązujący przy podziale nieruchomości, a także w sposób szczegółowy określa dalsze wytyczne dotyczące sposobu zagospodarowania działek powstałych po podziale nieruchomości, określając jaką powierzchnię nieruchomości przeznaczyć pod zabudowę, minimalną szerokość drogi wewnętrznej obsługującą posesję, szerokość bram wjazdowych do poszczególnych działek, elementy wykończeniowe, zagospodarowanie nieruchomości wokół. Ponadto reguluje warunki i wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, które to zostały określone po analizie funkcji i cech zabudowy, w tym linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej, gabaryty budynku i wysokość elewacji frontowej do poziomu attyki bądź okapu zabudowy, szerokość elewacji frontowej, geometrię dachu.
Decyzja ustala warunki dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w tym potrzeby ochrony środowiska, obowiązujące ustalenia planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, krajobrazowych i innych. Przedmiotowa decyzja zawiera ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Powyższe potwierdza więc, że została wydana dla szeregu działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości obejmującej działki nr [...],[...] i [...]. Fakt, że działki numer [...] i [...], dla których ustalono warunki zabudowy już nie istnieją w sensie numeru geodezyjnego nie ma żadnego znaczenia, zwłaszcza, że powyższa decyzja pozostaje w obrocie prawnym, a ponadto warunki zabudowy wbrew twierdzeniem organu zostały wydane dla szeregu działek.
Wobec powyższego jeżeli decyzja powyższa pozostaje w obrocie prawnym, to może prowadzić do realizacji zabudowy w ramach osobnych inwestycji, na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, które wydawane są dla poszczególnych części terenu inwestycji objętego warunkami zabudowy. Stąd przeniesienie decyzji o warunkach w części na jedną z działek nie może być uznane za sprzeczne z celem wydania decyzji o warunkach zabudowy i tym samym nie jest sprzeczne z art. 63 u.p.z.p., zwłaszcza, że zachowane są pozostałe postanowienia decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – p.p.s.a.), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji doszedł do przekonania, że zostały zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.).
Stosownie do treści art. 63 ust. 5 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie.
W niniejszej sprawie spór dotyczy możliwości przeniesienia na skarżącego decyzji Wójta Gminy Wolbórz z 21 lipca 2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie zespołu budynków mieszkalnych wraz z określeniem zasad podziału nieruchomości nr [...],[...] i [...] w S., gm. W. w części. Taki zakres sporu wynika wprost z wniosku skarżącego, w którym wskazano, że wniosek dotyczy "działek numer: [...],[...],[...]", i dodano, że "obiekt usytuowany jest na terenie działek: [...];[...];[...]", które powstały po podziale zatwierdzonym decyzją Burmistrza Wolborza z 21 marca 2011r. Działki [...] i [...] jak wynika z załączonej do wniosku mapy projektowej podziału po podziale stanowią jedna nieruchomość, i sąsiadują z częścią działki [...]. Powyższe wynika także z treści skargi, w której wprost wskazano, iż "nie ma przeszkód do przeniesienia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy w części".
Wobec tego wyjaśnić należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 12 stycznia 2022 r., II OSK 366/19., zgodnie z którym "w oparciu o art. 63 ust. 5 u.p.z.p. dopuszczalne jest przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy na inny podmiot jedynie w całości oraz bez możliwości dokonywania zmian w jej treści poza osobą inwestora, na rzecz którego decyzja ta jest przenoszona. Wynika to z niebudzącej wątpliwości treści powołanego przepisu zgodnie z którym organ, który wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Przeniesienie decyzji uzależnione jest zatem od spełnienia dwóch warunków.
Po pierwsze, strona, na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie. Po wtóre, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Niniejsze warunki muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę skutkuje wyłącznie zmianą jej adresata. Warunki zabudowy określone w decyzji pozostają niezmienione. Tym samym norma art. 63 ust. 5 u.p.z.p. nie dopuszcza dokonywania jakiejkolwiek innej zmiany (podobnie NSA w wyroku z 28 kwietnia 2020r.; II OSK 1494/19).
Słusznie zatem w kontrolowanej sprawie organy odmówiły przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy w części wskazanej we wniosku, bowiem pierwotnie warunki zabudowy były ustalane dla działek o numerach nr [...],[...] i [...], po czym w efekcie ich podziału powstały działki o nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...], zaś wniosek skarżącego dotyczył tylko trzech nowopowstałych działek, czyli części terenu inwestycji.
Należy przy tym wskazać, że wbrew stanowisku skarżącego decyzja Wójta ustalająca warunki zabudowy wydana została nie dla szeregu działek, lecz właśnie dla określonego terenu inwestycji - obejmującego trzy konkretne działki. Działki wskazane w decyzji różnią się zatem oznaczeniem i powierzchnią od wskazanych we wniosku działek powstałych w wyniku podziału. Oceny tej nie zmienia zawarty w decyzji zapis, iż warunki zabudowy ustala się dla inwestycji, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych z określeniem zasad podziału nieruchomości, w sytuacji gdy w dacie jej wydania jakiekolwiek działki nie były jeszcze wydzielone, a sam podział działki był, jak zauważył organ, zdarzeniem przyszłym i niepewnym, co oznacza, że nie było wiadomym czy kiedykolwiek do tegoż podziału dojdzie, a jeśli tak to jaka będzie ilość, wielkość i kształt wydzielanych działek. O parametrach tych w żadnym razie nie przesądzał zawarty w decyzji z 27 lipca 2008 r. zapis określający jedynie minimalną powierzchnię (1500 m2) potencjalnie możliwych do wydzielenia działek.
Zatem zawarty w decyzji zapis o dopuszczalności podziału gruntu na działki o powierzchni nie mniejszej niż 1500 m2 nie stanowi podstawy do dokonania przeniesienia tej decyzji w części na podstawie art. 63 ust. 5 u.p.z.p.
W ocenie sądu nie można w trybie przewidzianym w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. dokonywać przeniesienia warunków zabudowy jedynie co do części terenu inwestycji objętego decyzją ustalającą warunki zabudowy, albowiem mogłoby to w praktyce prowadzić do dokonywania zmian warunków zabudowy bez jakiejkolwiek oceny, czy taka zmiana znajduje uzasadnienie w analizie architektoniczno-urbanistycznej, dotyczącej jedynie tej części terenu inwestycji, której dotyczy decyzja o przeniesieniu, której to analizy w postępowaniu o przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy w ogóle nie przeprowadza się (por. wyroki NSA z 27 kwietnia 2021 r., II OSK 2280/18, II OSK 2133/18, II OSK 2135/18 oraz z 11 stycznia 2022 r., II OSK 6/19).
Wobec tego stanowisko organów o braku możliwości przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy w części wskazanej we wniosku zasługuje na aprobatę. W konsekwencji słuszne jest stanowisko organów, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie może przejąć wszystkich warunków określonych decyzją o warunkach zabudowy. Jak słusznie wskazały organu decyzja z 21 lipca 2008 r. została wydana dla konkretnego terenu inwestycji obejmującego działki nr [...],[...] i [...]. Działki [...] i [...] zostały podzielone na mniejsze działki. Działki [...] i [...], dla których ustalono warunki zabudowy zatem już nie istnieją - w sensie numeru geodezyjnego, a w ich miejsce powstała określona ściśle liczba działek o nadanych nowych numerach geodezyjnych.
Ponadto dla niektórych nowopowstałych działek wydano decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. Tym samym, zasadne jest stanowisko, że skarżący nie może przejąć wszystkich warunków zawartych w decyzji z 21 lipca 2008 r.
Sąd uznał ponadto, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób pełny i ocenione w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego bez naruszenia norm tego prawa a zarzuty skargi są niezasadne. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.