Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1343/03
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 kpa., stwierdził, że odwołanie S.N. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie wymeldowania, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że doręczenie S.N. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr 9 przy ul. A 7 w Ł., nastąpiło przez awizo. Organ podał, iż art. 40 kpa. przewiduje jako podstawowy sposób doręczania pism – doręczenie bezpośrednio stronie lub gdy działa przez pełnomocników tymże pełnomocnikom. W przypadku nieobecności adresata pisma doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, a gdy taka możliwość nie istnieje, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub na drzwiach mieszkania adresata (art. 44 kpa.).
Doręczenie zastępcze, przewidziane w art. 44 kpa., powoduje, iż doręczenie pisma uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego okresu. Wojewoda podał, iż organ pierwszej instancji wysłał swoją decyzję listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres: S.N. ul. B 126 m. 13, pod którym skarżący wcześniej odbierał kierowaną do niego korespondencję. Wobec nie zastania S.N. pod w/w adresem, przedmiotowa korespondencja złożona została w Urzędzie Pocztowym Nr [...], a awizo pozostawiono w dniu 28 marca 2003r. w sprawnej skrzynce pocztowej. W sytuacji bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, zdaniem organu, przesyłkę należało uznać za doręczoną w dniu 4 kwietnia 2003r., a wobec tego odwołanie S.N. wniesione w dniu 11 czerwca 2003r. należało pozostawić bez rozpoznania, gdyż decyzja organu pierwszej instancji stała się już ostateczna.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie złożył S.N. i podniósł, iż decyzji o wymeldowaniu nie otrzymał, bo nawet o niej nie wiedział, a powoływanie się przez organ na sprawność skrzynek pocztowych uznał za dziwne. Wskazał, iż o fakcie wymeldowania dowiedział się 8 czerwca 2003r., gdy chciał zagłosować w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej i dlatego następnego dnia zgłosił się do urzędu, gdzie pokwitował otrzymanie decyzji. Dodał, iż jego zdaniem, czynności wymeldowania dokonano bezpodstawnie i bezprawnie, nie dając mu możliwości weryfikacji faktów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga S.N. wniesiona została w dniu 2 września 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisu art. 44 kpa.
Stosownie do przywołanego wyżej przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa., pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
W niniejszej sprawie organ administracji przyjął, iż nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji o wymeldowaniu S.N. z pobytu stałego w lokalu nr 9 przy ul. A 7 w Ł., w sytuacji, gdy doręczenie przez awizo nastąpiło na adres zamieszkania matki skarżącego: Ł., ul. B 126 m. 13, a w aktach administracyjnych brak jest oświadczenia skarżącego, że właśnie ten adres należy traktować, jako adres do doręczeń. Powyższe działanie organu pierwszej instancji nie może zostać uznane za prawidłowe. Zresztą, z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, iż również sam organ początkowo nie potraktował doręczenia na wyżej wskazany adres za skuteczne, gdyż w dniu 22 kwietnia 2003r. decyzję wysłano ponownie, ale już na adres zameldowania skarżącego tj. Ł., ul. A 7 m.
- 9. Adres do korespondencji został przez skarżącego podany dopiero w dniu 9 czerwca 2003r., kiedy to zgłosił się do organu pierwszej instancji po odbiór decyzji o wymeldowaniu.
Ponadto, należy zauważyć, iż brak jest w aktach potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania nr 13 przy ul. B 126 w Ł. lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym na okres siedmiu dni, bowiem "potwierdzenie odbioru" nie zostało przez niego w sposób wyczerpujący i wystarczający, do uznania "awiza" za skuteczne, wypełnione. Skoro na przesyłce, jak i na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak było informacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce, tym samym w ocenie Sądu organ odwoławczy z naruszeniem art. 44 kpa. ustalił termin doręczenia decyzji adresatowi.
Jednocześnie obok stempla na kopercie o treści "adresata nie zastałem, awizo dnia 2003-03-28" brak jest podpisu doręczyciela, a przy stemplu "awizo powtórne" brak jest również okrągłej pieczęci urzędu pocztowego oddawczego. Powyższych nieprawidłowości nie mogło konwalidować przeprowadzone w lipcu 2003r., przez Wojewodę [...], postępowanie reklamacyjne w urzędzie pocztowym oddawczym dla ulicy B 126.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] została doręczona S.N. w trybie określonym w art. 44 kpa.
Doręczenie powyższej decyzji skarżącemu nastąpiło, zdaniem Sądu, w dniu 9 czerwca 2003r. i dlatego jego odwołanie z dnia 11 czerwca 2003r. należy uznać za wniesione z zachowaniem ustawowego terminu i przekazać do merytorycznego rozpoznania.
Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 44 kpa., Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł o jego uchyleniu.
Uwzględniając treść art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, iż wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia orzekanie w tej kwestii jest bezprzedmiotowe.