Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 k.p.a. oraz art. 32 ust.1-4a w związku z art.46 ust.2,3,5,5a ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 1998r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) i obwieszczeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 maja 2002r. (M.P. Nr 19, poz. 338) przyznał I.W. zasiłek celowy bezzwrotny w miesiącu maju 2003r. w kwocie 200,40 zł. z przeznaczeniem na opłatę obiadów dla syna, na żywność i leki.
W jej uzasadnieniu organ orzekający stwierdził, iż wysokość przyznanego zasiłku wynika z rzeczywistych potrzeb rodziny oraz aktualnych możliwości finansowych ośrodka. Ze względu na wyjątkowo ważny interes strony i społeczny, wymagający niezwłocznej wypłaty zasiłku, nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Od powyższej decyzji I.W. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwestionując wysokość przyznanego świadczenia.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856), art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 4 art. 3 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jednolity z 1998r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygniecie, organ II instancji podniósł, iż z przeprowadzonego przez organ I instancji wywiadu środowiskowego wynika, że I.W. ma 49 lat, mieszka z synem z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Z poczynionych ustaleń wynika, że I.W. spełnia warunki do ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej, gdyż ustawowe kryterium dochodowe dla jej rodziny wynosi 712,00zł. natomiast faktyczny dochód stanowi kwota: w miesiącu kwietniu – 493,22 zł. a w miesiącu maju – 518,45 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało także, iż z uwagi na trudną sytuację materialną i życiową oraz spełnienie warunków formalnych uprawniających do korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej w formie bezzwrotnej, I.W. pomoc taką otrzymała. Ośrodek przyznał jej bowiem zaskarżoną decyzją zasiłek celowy bezzwrotny, którego wysokość ustalono w oparciu o potrzeby rodziny oraz możliwości finansowe ośrodka.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, że utrzymująca się trudna sytuacja finansowa MOPS zmusza organy administracji do bardzo oszczędnego gospodarowania pieniędzmi tak, aby możliwie największa liczba podopiecznych mogła uzyskać choćby minimalne wsparcie. Świadczenie pomocy w formie zasiłków celowych ma charakter nieobowiązkowy i realizowane jest wówczas gdy odpowiada celom i możliwościom (w tym zwłaszcza finansowym) pomocy społecznej co oznacza, że jego przyznanie bądź odmowa, następuje w ramach uznania administracyjnego i odbywa się dopiero po zrealizowaniu zadań o charakterze obowiązkowym i uwarunkowane jest głównie aktualnymi możliwościami budżetowymi organu I instancji. Podkreślono, że odwołująca się była objęta pomocą społeczną w 2002r.i 2003r.
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji stwierdzając, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego jak również nie naruszył zasad postępowania określonych w k.p.a.
Nie zgadzając się z w/w decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego I.W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę, wywodząc jak w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu swojej decyzji.
W piśmie z dnia 20 września 2004r. uzupełnionym pismem z dnia 11 października 2004r. skarżąca I.W. cofnęła skargę i wnosiła o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 powołanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby cofniecie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono również utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wada nieważności. Skarżąca cofnęła skargę na decyzję, której przedmiotem było przyznanie jej zasiłku celowego bezzwrotnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w postanowieniu.