Uzasadnienie
Dnia 13 września 2002 r. B. Z. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] dotyczącą cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.
W dniu 18 marca 2004 r. ustalono w Sądzie Okręgowym w Łodzi, że w sprawie Sygn. akt I Ns 246/01 zostało wydane postanowienie w dniu 16 kwietnia 2003 r. o całkowitym ubezwłasnowolnieniu B. Z. z powodu choroby psychicznej. W Sądzie Rejonowym w Łodzi VI Wydziale Rodzinnym ustalono, że opiekunem prawnym B. Z. została ustanowiona S. Z., zam. Ł., ul. A 10 m. 31.
Zarządzeniem z dnia 29 marca 2004 r. zwrócono się do S. Z., czy jako przedstawiciel ustawowy skarżącego popiera skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] [...] o cofnięciu uprawnień B. Z. do kierowana pojazdami silnikowymi – w terminie 7 dni.
W dniu 5 kwietnia 2004 r. wpłynęło pismo S. Z., w którym wniosła o odrzucenie skargi męża – B. Z. Jednocześnie wskazała, że stan zdrowia skarżącego ulega systematycznemu pogarszaniu się, co stanowi o istnieniu przeciwwskazań do kierowania przez niego pojazdami, a co potwierdziły wszystkie dotychczasowe badania specjalistyczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../ (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652), jest więc właściwy do rozpoznania sprawy.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący utracił zdolność procesową już po wniesieniu skargi, oświadczenie jego opiekuna prawnego Sąd potraktował jako cofnięcie skargi.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym z rozpoznania skargi.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż oświadczenie woli S. Z. – opiekuna prawnego skarżącego - o cofnięciu skargi jest skuteczne, gdyż nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.
Na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Sąd orzekł o zwrocie wpisu.