Uzasadnienie
Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. Z. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...].
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] wyraził zgodę dla D. i P. M. na użytkowanie stacji tankowania pojazdów gazem płynnym na nieruchomości położonej przy ul. A. 246 w Ł. Jak wskazał organ, D. i P. M. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie stacji tankowania pojazdów gazem płynnym. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone przez organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego na wniosek właściciela działki sąsiedniej – K. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] zobowiązał inwestorów do przedłożenia niezbędnych dokumentów dotyczących wybudowanej stacji i nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu. Na podstawie przeprowadzonej w dniu 28 marca 2002 r. wizji lokalnej stwierdzono, że przedłożone dokumenty odzwierciedlają stan rzeczywisty istniejący na działce i stanowią o wykonaniu obowiązków wynikających z decyzji z dnia [...].
W tej sytuacji, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] wyraził zgodę na użytkowanie przedmiotowej stacji. Od decyzji tej odwołanie złożył K. Z. i po jego rozpoznaniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu, jako motywy takiego rozstrzygnięcia Wojewoda Ł. podał, iż decyzja z dnia [...] została wydana przedwcześnie, gdyż bez wykonania obowiązku określonego w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126). Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] ponownie wyraził zgodę na użytkowanie przedmiotowej inwestycji.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, w wyniku złożenia środka odwoławczego przez K. Z., Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ podał, iż postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przeprowadzone było zgodnie z przepisami prawa budowlanego, inwestorzy wywiązali się z nałożonych na nich obowiązków, a zatem spełnione zostały warunki konieczne i wystarczające do udzielenia pozwolenia.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył K. Z. W jej uzasadnieniu podał, iż stacja paliw gazowych wybudowana jest samowolnie, a organy nadzoru budowlanego i administracji architektoniczno - budowlanej dopuściły się wielu naruszeń i nieprawidłowości.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu dotychczasowych przepisów o kosztach sądowych.
Stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych).
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 59 ust. 1 tej ustawy właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę oraz uporządkowania terenu.
Zasadą wyrażoną w prawie budowlanym jest, że do użytkowania obiektu budowlanego, którego realizacja wymagała pozwolenia na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy. W niektórych przypadkach, zgodnie z wolą ustawodawcy, zawiadomienie o zakończeniu budowy nie jest wystarczającym środkiem prawnym. Wówczas wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. W szczególności sytuacji, gdy właściwy organ nadzoru budowlanego nakazał, w formie decyzji, dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).
W postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego niezbędne jest protokolarne stwierdzenie na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami expressis verbis określonymi w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiąże się z podjęciem przez właściwy organ czynności kontrolnych. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia na użytkowanie bez dokonania przez organ wizji lokalnej obiektu budowlanego. Strony tego postępowania powinny być zawiadomione o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin przynajmniej na siedem dni przed wyznaczonym terminem. Mają one prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, zadawać pytania lub składać wyjaśnienia (art. 79 kpa). Protokół sporządzony w wyniku oględzin powinien spełniać wymogi określone w art. 68 kpa. Ponieważ właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej udziela pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji administracyjnej, akt ten musi czynić zadość przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 107 kpa.
W sytuacji gdy spełnione zostały wszystkie określone przez przepisy prawa budowlanego wymagania związane z udzieleniem pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ ma obowiązek wydać pozwolenie na użytkowanie.
Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy skład orzekający pragnie zauważyć, iż nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procedury administracyjnej, które miały wpływ na wynik sprawy. Motywem do stwierdzenia konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. Rozstrzygnięcie to nakładało na D. i P. M. konieczność przedłożenia określonych dokumentów. Po stwierdzeniu zgodności przedłożonych dokumentów ze stanem rzeczywistym istniejącym na nieruchomości położonej w A. i wymaganiami określonymi w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji tankowania pojazdów gazem płynnym. Mimo przeprowadzenia postępowania odwoławczego decyzja ta ostała się w obrocie prawnym, gdyż jak podał Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przeprowadzone było zgodnie z przepisami prawa budowlanego, inwestorzy wywiązali się z nałożonych na nich obowiązków, a zatem spełnione zostały warunki konieczne i wystarczające do udzielenia pozwolenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd.
Ustosunkowując się do argumentów zawartych w skardze wyjaśnić należy, iż nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze, iż wybudowana stacja paliw stanowi samowolę budowlaną, gdyż stację zrealizowano w oparciu o prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednakże decyzja ta, po zrealizowaniu inwestycji została uchylona. Zgodnie z wielokrotnie prezentowanym w orzeczeniach poglądzie, inwestorowi nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., IV SA 952/99, LEX nr 54192; wyrok NSA z dnia 31 października 2000 r., IV SA 1814/98, LEX nr 53393; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1998 r., IV SA 1399/96). Dokładna analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie potwierdziła również tezy dotyczącej wielu naruszeń i nieprawidłowości.
W tej sytuacji Sąd orzekł na podstawie art. 132 i 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.