Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
Wskazanym rozstrzygnięciem organ pierwszej instancji odmówił zamiany decyzji własnej z dnia [...] o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w Ł. przy ul. A 2g.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. C. i A. C. wnieśli o jej zmianę poprzez przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działki położonej w Ł. przy ul. A 2g w prawo własności, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi skarżący powołali się na niezgodność z art. 2, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podstawy prawnej decyzji o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Podnieśli, że uwzględnienie ich wniosku nie prowadzi do wydania decyzji sprzecznej z prawem, gdyż art. 8 w związku z art. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. nr 175, poz. 1459 ze zm.) jest sprzeczny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżących to właśnie z tego powodu decyzja, której zmiany odmówiono, jest wadliwa, a zmiana tej decyzji, zgodnie z ich wnioskiem, przywróci stan zgodny z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.
Przed Trybunałem Konstytucji toczy się postępowanie, wszczęte pytaniem prawnym, zadanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 518/10, o następującej treści: czy art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. nr 175, poz. 1459 ze zm.) jest zgodny z art. 2, art. 21 ust. 1 i z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1995r. nr 36, poz. 175; zm. z 1998 r. nr 147, poz. 962)?
Do dnia wydania niniejszego postanowienia Trybunał Konstytucyjny nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt P 31/10, będącej następstwem powyższego pytania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W przepisie tym ustawodawca uregulował możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, którego wynik stanowił będzie podstawę do rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu. Chodzi tutaj o tzw. zagadnienie wstępne, tj. sytuację, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia może wpływać na wynik postępowania, a jednocześnie uzasadnia celowość wstrzymania czynności procesowych podejmowanych w postępowaniu do czasu rozstrzygnięcia takiego zagadnienia. Zagadnienie wstępne to swego rodzaju przeszkoda do rozpatrzenia sprawy i ostatecznego jej zakończenia, a jego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zakwestionowany akt lub działanie organu administracji są zgodne z prawem.
Należy przy tym dodać, że zgodnie z opinią wyrażaną w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego, "celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (...), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (...)" (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302).
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż kwestionowana przez skarżących decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Kwestia zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz Protokołem nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zawartych w niej przepisów ma tym samym zasadnicze znaczenie oraz wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, tym bardziej, iż również sami skarżący tego rodzaju zarzuty sformułowali we wniesionej do sądu skardze na decyzję z dnia [...].
Ocena konstytucyjności wskazanych wyżej przepisów ma zatem dla rozstrzygnięcia badanej sprawy zasadnicze znaczenie. Wydanie przez sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej postanowieniu, mogłoby natomiast skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym.
W tej sytuacji konieczne jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie sygn. akt P 31/10, będącego następstwem pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.