Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] NR [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej A utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zameldowania Ł.J. na pobyt stały w lokalu nr 8 przy ul. A 6 w Ł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r. z późn. zm.).
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek ten w myśl art. 4 pkt 1 tej ustawy polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego.
Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, który podczas orzekania uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. Sygn. akt K.20/01, w którym uznano, iż art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Oznacza to, że przepis ten utracił swą moc obowiązującą. Zatem zbyteczne jest żądanie przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony na okoliczność pobytu Ł.J. w lokalu nr 8 przy ul. A 6 w Ł. potwierdza, iż przebywa on w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu i że lokal ten stanowi jego centrum życiowe.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa A wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu wskazała, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny Spółdzielni i jej członków. Przede wszystkim narusza podstawowe prawo Spółdzielni, jakim jest prawo do swobodnego dysponowania lokalem, stanowiącym jej własność oraz swobodne prawo dysponowania lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego.
Spółdzielnia podniosła, że Ł.J. oświadczając, że przebywa w lokalu należącym do Spółdzielni nie ujawnił, że nigdy nie otrzymał zgody Spółdzielni na dokonanie koncentracji życia rodzinnego i osobistego w tym lokalu.
Zdaniem skarżącej Spółdzielni fakt zameldowania Ł.J. na pobyt stały w lokalu Spółdzielni wywoła ten skutek, że stworzy przesłankę do ubiegania się o spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu i naruszy przepis art. 204 prawa spółdzielczego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego orzeczenia.
W dniu 16 kwietnia 2004 r. organ odwoławczy poinformował, że Ł.J. w dniu 6 czerwca 2003 r. wymeldował się z lokalu nr 8 przy ul. A 6 i zameldował się na pobyt stały w Ł. przy ul. B 34 m. 47.
Na rozprawie w dniu 17 maja 2004 r. przewodniczący stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej Spółdzielni cofające skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcia skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu żadna z przytoczonych wyżej okoliczności nie zachodzi.
W tym stanie rzeczy, Sąd, uznając cofnięcie skargi za skuteczne, umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.