Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] (znak: [...]) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez D. P. odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku Nr [...].
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta [...] decyzją z dnia [...] roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, rozbudowę budynku gospodarczego oraz budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne o pojemności 10 m3 na działce oznaczonej Nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., gm. Z. Jednocześnie organ postanowił, że rozbudowa budynku mieszkalnego będzie bezpośrednio przy granicy z działką Nr ewid. [...], a rozbudowa budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy z działką Nr ewid. [...]. Odpis powyższej decyzji został doręczony D. P. w dniu 21 lipca 2010 roku.
W dniu 8 września 2010 roku D. P. wystąpił do organu odwoławczego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W treści wniosku strona zawarła również zarzuty skierowane przeciwko decyzji o pozwoleniu na budowę wskazując, że takie rozmiary planowanej inwestycji są dla niego, jako właściciela sąsiedniej nieruchomości bardzo niekorzystne.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] roku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania, jest zachowanie przewidzianego przepisami prawa terminu do jej dokonania. Uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy zobowiązany jest zatem zbadać czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się do właściwego organu za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji stronie. Organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminu do jego wniesienia (art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego). Decyzja organu I instancji została doręczona stronie w trybie zastępczym w dniu 21 lipca 2010 roku, termin do wniesienia odwołania upływał zatem z dniem 4 sierpnia 2010 roku. Tymczasem odwołanie wpłynęło do organu I instancji dnia 8 września 2010 roku, zatem z uchybieniem terminu.
W dalszej części uzasadnienia Wojewoda napisał, iż odwołujący wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednakże wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, zatem Wojewoda postanowieniem z dnia [...] roku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie D. P. wniósł o jego uchylenie wskazując, że stronami postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę był on, jak i jego żona – M. P. Tymczasem, organ I instancji decyzję o pozwoleniu na budowę doręczył tylko żonie skarżącego. Zdaniem organu, decyzja I instancji została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym na mocy art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej jednak przepis ten dla skuteczności doręczenia zastępczego, wymaga aby osoba odbierająca przesyłkę zobowiązała się do oddania jej adresatowi. Faktem znanym listonoszowi jest okoliczność, że żona skarżącego jest poważnie chora, jej stan umysłowy nie pozwala na zobowiązanie się do doręczenia przesyłki skarżącemu. Wielokrotnie po odebraniu przesyłki żona paliła listy, zatem skarżący prosił listonosza, by nie przekazywał jej żadnej korespondencji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala.
W stanie faktycznym sprawy, organ II instancji zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji.
W ocenie składu orzekającego, organ prowadzący postępowanie nie naruszył przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia.
W toku postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia (art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Bezspornym w sprawie jest to, iż decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę została doręczona skarżącemu w dniu 21 lipca 2010 roku. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania ekspirował dnia 4 sierpnia 2010 roku. Tymczasem odwołanie zostało złożone w organie I instancji w dniu 8 września 2010 roku, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Warto podkreślić, że kwestionowana w odwołaniu decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Pouczenie to wskazywało, iż odwołanie należy skierować do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.
W tak ustalonym stanie faktycznym – w szczególności wobec tego, że uchybienie terminu było niewątpliwe – organ II instancji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pogląd taki potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 roku, IV SA 2294/96, Lex Nr 45698; wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 roku, SA/Łd 2990/95, Lex Nr 29079; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 roku, I SA/Gd 1482/96, Lex Nr 29004; wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 roku, SA/Ka 2111/94, Lex Nr 27060; wyrok NSA z dnia 18 października 1995 roku, SA/Gd 2865/94, Lex 26997).
Skarga w swojej argumentacji kwestionuje skuteczność doręczenia zastępczego dokonanego do rąk żony skarżącego. Doręczenie zastępcze regulowane jest przepisem art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdanie pierwsze tego przepisu stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Pokwitowanie odbioru pisma uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia po stronie kwitującego odbiór woli oddania pisma adresatowi. Zdaniem składu orzekającego, pokwitowanie jest wystarczającym dowodem podjęcia się oddania pisma adresatowi. Na dowodzie doręczenia przesyłki znajduje się podpis żony skarżącego i informacja, że przesyłkę odebrał domownik adresata zobowiązując się do przekazania adresatowi tej przesyłki.
Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa oraz nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.
k.o.