Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. sprostowało oczywistą omyłkę zawartą w ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] polegającą na omyłkowym pozostawieniu w osnowie oraz w uzasadnieniu tej decyzji słów: "Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] nr [...]." Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż powyższa omyłka została spowodowana nadmiernym stosowaniem technik komputerowych.
M. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o wydanie dokumentu z akt sprawy, tj. rozstrzygnięcia Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] nr [...].
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...]
W uzasadnieniu organ wskazał, że w decyzji z dnia [...], nr [...], wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej decyzji SKO w Ł. z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Dzielnicy Ł. z dnia [...], nr [...] dotyczącej nieodpłatnego przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej położonej w Ł. przy ul. A 219, omyłkowo pozostawiono słowa w brzmieniu "Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] nr [...]."
Kolegium stwierdziło, iż pozostawienie w treści decyzji z dnia [...] wzmianki o innej decyzji jest oczywistą omyłką, której sprostowanie w żaden sposób nie rzutuje na treść decyzji podlegającej sprostowaniu.
M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu organ użył zwrotu "nadmiernym stosowanie technik komputerowych" zamiast zwrotu "nadmiernym stosowaniem technik komputerowych". Uzasadniając skargę nie podał żadnych innych zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W niniejszej sprawie ani zarzuty skargi, ani sądowa kontrola przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie doprowadziły do stwierdzenia, że organ administracji naruszył przepisy prawa w sposób powodujący uchylenie zaskarżonego postępowania.
Podstawę prawną do sprostowania nieistotnych wad zawartych w aktach administracyjnych stanowi art. 113 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00, Lex nr 75522) oraz błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., II OSK 258/07, Lex nr 505247).
Ponadto sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11, poz. 398, w którym stwierdzono, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji (art. 113 § 1 k.p.a.), które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego.
Przenosząc przytoczone rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że istniejący w osnowie, jak również w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] błąd polegający na omyłkowym pozostawieniu podczas przepisywania decyzji na komputerze słów w brzmieniu "Naczelnika Gminy w P. z dnia [...] nr [...]" jest błędem nieistotnym. Błąd ten jest wyraźnie widoczny, gdyż nie budzi żadnych wątpliwości, że decyzja SKO w Ł. z dnia [...], nr [...] dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Dzielnicy Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej położonej w Ł. przy ul. A 219.
A zatem taki zapis uznać należy za niezamierzoną przez organ odwoławczy oczywistą omyłkę. Przedmiotowa omyłka pisarska ma charakter oczywistej, typowej omyłki, której sprostowania organ mógł dokonać w trybie art. 113 § 1 kpa. Instytucja sprostowania służy bowiem, jak wyżej wskazano, do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. W niniejszej sprawie poprzez sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie doszło do zmiany ustaleń faktycznych organu, ani tym bardziej do zmiany zawartego w omawianej decyzji rozstrzygnięcia, a oczywistość omyłki uzasadnia słuszność podjętego na podstawie przepisu art. 113 § 1 k.p.a. postanowienia o sprostowaniu. Dlatego też jako nieusprawiedliwiony w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostaje zarzut skargi naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. stanowiący podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona. Użycie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 września 2010 r. słowa "stosowanie technik komputerowych" zamiast "stosowaniem technik komputerowych" nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
a.tp.