Uzasadnienie
II SA/Łd 1444/01
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu przewidzianego do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w której decyzją z dnia [...] pozbawiono P. K. uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ administracji publicznej podniósł, że P. K. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył w dniu 2 stycznia 2001 r. (data stempla pocztowego). Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji z dnia [...] została ona doręczona P. K. w dniu 18 grudnia 2000 r. Strona złożyła więc swój wniosek po upływie 14-dniowego ustawowego terminu.
Na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] P. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił, iż wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył w ustawowym terminie, bowiem zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a., jeśli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W jego przypadku zaś najbliższym dniem powszednim był 2 stycznia 2001 r.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał swoją argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia i wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 57 § 1 Kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.
W rozpoznawanej przez Sąd sprawie bezsporne jest, że decyzja o pozbawieniu uprawnień kombatanckich została doręczona skarżącemu w dniu 18 grudnia 2000 r. (co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru ww. decyzji). Czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy rozpoczął więc swój bieg, zgodnie z art. 57 § 1 Kpa, w dniu 19 grudnia 2000 r., a zakończył się w dniu 1 stycznia 2001 r.
Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) w art. 1 pkt 1 a) ustanawia dzień 1 stycznia – Nowy Rok dniem wolnym od pracy.
Zgodnie z treścią art. 57 § 4 Kpa jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.
Stosownie zaś do zdania 1 § 5 art. 57 termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym.
Z akt administracyjnych sprawy wynika (nie jest to również kwestionowane przez organ administracji), że P. K. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie pozbawienia go uprawnień kombatanckich wysłał listem poleconym w dniu 2 stycznia 2001 r., o czym świadczy stempel pocztowy na kopercie zawierającej stosowny wniosek. O dacie wniesienia odwołania w drodze przesyłki pocztowej decyduje data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przesyłkę (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 2206/97).
Z przytoczonych okoliczności wynika, że mimo iż 14-dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ekspirował w dniu 1 stycznia 2001 r., to z uwagi na to, że był to dzień ustawowo wolny od pracy, ostatnim dniem terminu do złożenia środka odwoławczego był najbliższy następny dzień powszedni, czyli dzień 2 stycznia 2001 r.
Wobec tego błędne jest rozumowanie organu administracji publicznej, zawarte zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i w odpowiedzi na skargę, że skoro skarżący wraz z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie złożył jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, należało wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania i o uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie nie doszło bowiem do uchybienia terminu.
Na marginesie tylko podnieść należy, że w sytuacji rzeczywistego uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, obowiązkiem organu jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku (art. 134 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.).
Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).