Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielające Firmie Handlowej "A", której właścicielem pozostaje P. K., pozwolenia na budowę stacji paliw JET, obejmujące budowę budynku usługowego, wiaty i dystrybutorów, instalacji wodno-kanalizacyjnej, technologicznej, energetycznej i telefonicznej, układ dróg wewnętrznych i parkingów na nieruchomości położonej w Ł, przy ul. A 31d (na działce o geodezyjnym numerze [...]).
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła B. O., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, jako rażąco naruszającej prawo i uzasadniony interes skarżącej oraz o wypłatę odszkodowania w wysokości różnicy pomiędzy ceną żądaną a ceną uzyskaną ze sprzedaży nieruchomości, będącej własnością skarżącej, położoną w sąsiedztwie terenu inwestycji.
Uzasadniając powyższe zarzuty, B. O. wskazała, iż organ odwoławczy naruszył prawo, "uznając, iż nie zostało w sposób znaczący naruszone prawo własności" oraz interes skarżącej, "zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane", co naraża ją na szkodę w postaci obniżenia ceny zbytu nieruchomości, której pozostaje właścicielką. Zasadne jest zatem, zdaniem skarżącej, żądanie odszkodowania na podstawie "art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym".
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. W szczególności za chybiony uznać należy zarzut z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., dotyczący rażącego naruszenia art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), poprzez naruszenie interesu prawnego skarżącej (wskazywany przez skarżącą ust. 2 cytowanego przepisu, w związku z nowelizacją cytowanej ustawy, dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), obowiązującą od dnia 11.lipca 2003r., nie dotyczy już ochrony interesu osób trzecich).
Pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". (podobne Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 1.lutego 2001r., w sprawie o sygn.akt IV SA 2085/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 55752 oraz w wyroku z dnia 7.lipca 1999r., w sprawie o sygn.akt IV SA 1492/98, niepub. W zbiorze urzędowym, dostępne Lex 47835)).
Tym samym zarzut skarżącej, oparty wyłącznie na przewidywaniach o utracie wartości należącej doń nieruchomości, z uwagi na "uciążliwe" sąsiedztwo terenu inwestycji, nie może uzasadnić rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.