Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1455/02
Postanowieniem z dnia [...] Nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późń. zm.) stwierdził, że odwołanie wniesione przez P. B. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty [...] przez Kierownika Wydziału Spraw Obywatelskich i Komunikacji Starostwa Powiatowego w P. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy kategorii A, B nr dokumentu [...] wydanego w dniu 6 czerwca 2002r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania przewidzianego w art. 129 § 2 Kpa.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji doręczona została stronie w dniu 8 lipca 2002r. o czym świadczy data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Termin wniesienia odwołania upłynął zatem 22 lipca 2002r., natomiast odwołanie zostało złożone przez skarżącego osobiście w sekretariacie Starostwa Powiatowego w P w dniu 23 lipca 2002r. zgodnie z widniejącą na piśmie prezentatą, a więc po terminie przewidzianym w art. 129 § 2 Kpa. Wobec powyższego odwołanie P. B. stało się prawnie nieskuteczne, w związku z czym stosownie do art. 134 Kpa, należało pozostawić je bez rozpatrzenia.
Na powyższe postanowienie P. B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prosząc o rozpatrzenie wniesionej skargi argumentował, że posiada prawo jazdy od ponad 15 lat, ważne badania lekarskie zniżki za bezkolizyjną jazdę, w związku z tym otrzymywane decyzje są dla niego krzywdzące.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdzając brak przesłanek do uwzględnienia skargi wniosło o jej oddalenie. Stwierdziło, że skarżący w zasadzie nie podnosi żadnych zarzutów przeciwko postanowieniu Kolegium, przedstawia jedynie okoliczności przemawiające za tym, iż cofnięcie prawa jazdy jest dla niego krzywdzące. W tej sytuacji w związku ze złożeniem odwołania z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 Kpa i faktem, iż skarżący nie składał wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, odwołanie P. B. stało się prawnie nieskuteczne, w związku z czym orzeczono stosownie do art. 134 Kpa.
Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w związku z tym, że P. B. nie poddał się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b tejże ustawy decyzją Nr [...] z dnia [...] orzeczono w przedmiocie cofnięcia P. B. prawa jazdy.
Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało o prowadzonym w stosunku do P. B. postępowaniu karnym przez Prokuraturę Rejonową Ł. – Ś. w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk i przez Prokuraturę Rejonową w P. w sprawie złożenia fałszywych zeznań na wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podane w skardze.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń. zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej przez P. B. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bezspornym jest fakt, iż odwołanie od decyzji organu I instancji wpłynęło z uchybieniem terminu. Jednak w ocenie Sądu podnoszone w odwołaniu przez skarżącego okoliczności (...prośbę swą motywuję nieobecnością w domu, korespondencję przyjęła moja 74 letnia matka bez mojej wiedzy i mojego pozwolenia, w dniu dzisiejszym przeczytałem decyzję z którą się nie zgadzam...) pozwalają domniemywać, iż w tej części odwołanie skarżącego zawiera wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jeżeli organ miał jakiekolwiek wątpliwości mógł zwrócić się z pytaniem do skarżącego, czy tego rodzaju sformułowania zawarte w odwołaniu należy rozumieć jako wniosek o przywrócenie terminu. Organ tego jednak nie uczynił,, pomijając milczeniem tę cześć odwołania skarżącego – czym naruszył art. 7, 8, 9, 77 § 1 Kpa.
Wyjaśnienie tej okoliczności dawało podstawy do ewentualnego przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 58 i 59 § 2 Kpa celem precyzyjnego ustalenia czy skarżący uprawdopodobnił przyczyny uchybienia oraz okoliczność, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W przypadku uznania przez organ, że skarżący uchybił terminowi z własnej winy, organ winien wydać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu i dopiero wtedy rozpoznać odwołanie stwierdzając, że zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Jednocześnie z uwagi na treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270), w świetle którego w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, które to rozstrzygnięcie traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, Sąd stwierdza, że wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczenie w rzeczowej kwestii jest bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.