Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo Doświadczalno – Innowacyjne A Spółka Komandytowa z siedzibą w R na podstawie art. 30 c i 30 e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. – Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] – Uchwałę Nr [...] z dnia [...] negatywne rozpatrujące protest do etapu oceny formalnej projektu nr: [...] pn.: "Transfer technologii, uruchomienie przemysłowej produkcji biopaliw w W. P. w powiecie tomaszowskim", złożony w konkursie dla naboru nr 1 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, Osi II Ochrona Środowiska, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działanie II.9 Odnawialne źródła energii.
W skardze zarzucono nieprawidłową interpretację zapisów § 4 pkt 1 Regulaminu Konkursu oraz zapisów Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013, w ramach działania II.9 poprzez nieuznanie wniosku skarżącego jako wykorzystującego nowoczesne technologie, mimo złożenia stosownych dokumentów potwierdzających ten fakt, a nadto nieuznanie wniosku skarżącego jako wykorzystującego odnawialne źródła energii mimo obszernych wyjaśnień w tym zakresie.
Przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie wszczęte pytaniem prawnym, zadanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VSA/Wa 1613/09 o treści: czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) i zezwala – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji?
Do dnia wydania niniejszego postanowienia, Trybunał Konstytucyjny nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie będącej następstwem powyższego pytania, a prowadzonej pod sygn. P 9/10.
Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 października 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 973/10 ze skargi B Spółka Jawna z siedzibą w Ł. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne - czy art. 5 pkt 11, art. 30 b ust. 1i 2 oraz art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. – Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W obszernym uzasadnieniu wskazanego postanowienia Sąd m. innymi wskazał, że uprawnienie instytucji zarządzającej do stworzenia programu operacyjnego, a jego ramach podstawowych założeń systemu realizacji znajduje umocowanie w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Nasuwa się jednak pytanie o konstytucyjną poprawność delegowania przez ustawodawcę w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy uprawnienia do tworzenia regulacji prawnych ingerujących w sferę praw i obowiązków innych podmiotów prawa na rzecz organu administracji publicznej. Stwierdził również, że żaden przepis prawa nie sytuuje regulacji związanych z ustalaniem zasad konkursu wśród konstytucyjnych źródeł prawa. Unormowanie art. 5 pkt 11 ustawy sytuujące poza konstytucyjnymi źródłami prawa wszystkie zasady programu operacyjnego, w tym kryteria naboru, zasady oceny i selekcji wniosków, środki odwoławcze w obrębie wewnętrznej procedury konkursowej, budzi poważne wątpliwości co do zgodności tego przepisu ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie w sprawie, jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zgodnie z opinią wyrażaną przez komentatorów do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (...), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (...)" (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302).
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.).
Oznacza to, że wydanie przez Sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanych wyżej postanowieniach, mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem.
W tej sytuacji, Sąd podzielił przytoczony podgląd doktryny i postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wynik tego postępowania będzie miał niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w której zastosowano zakwestionowane przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. – Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) oraz o wydane na jej podstawie regulacje prawne.