Uzasadnienie
Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją Nr [...] z dnia [...] stwierdził zakończenie okresu zatrudnienia K. R., traktowanego jako służba w PSP dla celów emerytalnych z dniem 30 czerwca 1999 r.
Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w O. działając na podstawie art.29 ust.1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej oraz ich rodzin /Dz.U Nr 53, poz.214 ze zm./ i art.77 ust.1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej /Dz.U. Nr 88, poz.400 ze zm./ w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania strażakom Państwowej Straży Pożarnej równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lolaku mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich wypłaty i zwrotu /Dz.U Nr 15, poz.67/, decyzją z dnia 12 lipca 2000 r. przyznał K. R. "równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Wypłata równoważnika następować będzie corocznie wg obowiązujących stawek".
Ten sam organ, powołując się na art.129 ust.7 pkt 2 i na ust.8 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, biorąc za podstawę treść oświadczenia mieszkaniowego, decyzją z dnia [...] [...] - odmówił przyznania K. R. prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Wyjaśnił, że świadczenia związane z prawem do lokalu mieszkalnego, czyli równoważnika za remont lub brak lokalu mieszkalnego, związane są z miejscem pełnienia służby i przysługują strażakom zwolnionym ze służby w PSP, mającym ustalone prawo do emerytury policyjnej.
K. R. nigdy nie pełniła służby w jednostkach Państwowej Straży Pożarnej, a uprawnienia do policyjnej emerytury nabyła w trybie wyjątkowym.
K. R. w odwołaniu od tej decyzji zarzuciła, że jest ona niezgodna z art.29 ust.1 i art.31 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art.129 ust.7 pkt 2 ust.8 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania w sprawie.
Wyjaśnił, że K. R. nie została zwolniona ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Komendant Główny PSP stwierdził zakończenie okresu zatrudnienia jako strażaka, traktowanego wyłącznie do celów emerytalnych jak służba w PSP. Dlatego też nie przysługuje jej prawo do lokalu mieszkalnego, a tym samym prawo do równoważnika pieniężnego za brak i remont lokalu mieszkalnego.
K. R. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji w związku z art.156 § 1 pkt 2, 3 i 7 kpa ewentualnie o uchylenie tych decyzji ze względu na naruszenie prawa materialnego, przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin /Dz.U Nr 53, poz.214 ze zm./.
Podniosła, że Komendant Powiatowy w O., rozpoznając sprawę, wydał dwie sprzeczne ze sobą decyzje: z dnia [...] i [...]. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odnoszą się do decyzji z 2000 r. i tym samym nie rozstrzygają kwestii wcześniej uregulowanej decyzją ostateczną - co stanowi wyczerpanie normy prawnej zawartej w art.156 § 1 pkt 3 kpa.
W dalszej części skargi odniosła się do interpretacji przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. dokonanej przez organy.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn zawartych w uzasadnieniu decyzji.
Odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji podniosła, że postępowanie wszczęte w 2003 r. jest nowym postępowaniem wszczętym z urzędu. Organ bowiem dopiero w 2003 r. powziął nową wiadomość o decyzji Komendanta Głównego PSP o zakończeniu służby dla celów emerytalnych.
Nie można więc mówić o tożsamości sprawy, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a więc treść obowiązku, podstawa prawna i stan faktyczny.
W sprawie o odmiennym stanie faktycznym przesądza "nowa wiedza organu" o uprawnieniach strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola ta - po myśli § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowią inaczej.
Sąd - stosownie do art.145 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Art.156 § 1 pkt 3 kpa stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Przepis pełni rolę gwaranta w stosunku do zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażony w art.16 § 1 kpa.
Decyzja staje się ostateczna, gdy: a/ strona nie złożyła w terminie odwołania lub b/ decyzję wydał organ odwoławczy albo c/ decyzję wydał w I instancji naczelny organ administracji rządowej lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Decyzja ostateczna nie może być w trybie postępowania administracyjnego w zasadzie wzruszona. Wyjątki są wyraźnie przewidziane w kodeksie /art.145, 154, 155, 156, 161, 162 i 163/ lub ustawach szczególnych i do nich wyłącznie ogranicza się możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej albo obowiązek uchylenia takiej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności albo jej wygaśnięcia.
Zastosowanie przepisu art.156 § 1 pkt 3 następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego podmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy.
W tej sprawie badanie niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy między sprawą rozstrzygniętą przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. z ostateczną decyzją z dnia [...] [...] a sprawą zakończoną zaskarżoną decyzją zachodzi stosunek tożsamości. Innymi słowy, czy rzeczywiście mamy do czynienia z sytuacją procesową, o której stanowi art.15 § 1 pkt 3 kpa.
W ocenie Sądu istnieje tożsamość tych decyzji.
W decyzji z dnia [...] Komendant Powiatowy przyznał K. R. równoważnik za remont zajmowanego lokalu.
Wypłata tego świadczenia miała następować corocznie zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Takie orzeczenie oznacza, że organ administracyjny rozstrzygnął o prawie do równoważnika za remont lokalu nie tylko w 2000 r., ale i na przyszłość.
W tej decyzji nie ma żadnych elementów, które pozwalałyby uznać, że skarżąca otrzymała równoważnik jedynie za 2000 r. Nie ma tutaj stawek obowiązujących w tymże roku, jak i kwoty równoważnika.
W decyzji z dnia [...] Komendant Powiatowy odmówił skarżącej przyznania prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu, powołując się na fakt, że K. R. nie pełniła służby w PSP.
Tym samym w trybie zwykłym ponownie rozstrzygnął o prawie K.R. do równoważnika pieniężnego za remont mieszkania.
Należy tutaj dodać, że pomiędzy wydaniem tych dwóch decyzji, nie uległ zmianie zarówno stan prawny w części dotyczącej przedmiotu sprawy objętego decyzją jak i stan faktyczny.
Nie ma znaczenia dla tej oceny fakt, że skarżąca złożyła w 2003 r. wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego, gdyż prawo do tego świadczenia istnieje od 2000 r., a wniosek dotyczy jedynie korekty wysokości równoważnika w zależności od liczby członków rodziny.
To pozwala na przyjęcie, że decyzja z dnia 18 czerwca 2003 r. jest dotknięta wadą określoną w art.156 § 1 pkt 3 kpa. Organ II instancji nie uchylając wadliwej decyzji również wydał taką decyzję i dlatego na podstawie art.145 § 1 pkt 2 w zw. z art.135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić nieważność obu decyzji. O kosztach Sąd rozstrzygnął stosownie do przepisu art.200 tejże ustawy.