Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości położonej przy ulicy A 28 w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od obowiązku usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku.
W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona wskazała, że wykonanie nałożonych obowiązków powoduje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, w szczególności majątkowej, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a konsekwencje te mogą dotyczyć wspólnoty pomimo, że nie ponosi ona winy w niewykonaniu nałożonych obowiązków. Nadto strona argumentowała, że właściwy organ stosuje w celu wyegzekwowania nałożonych obowiązków środki egzekucyjne o charakterze finansowym, w związku z czym wstrzymanie wykonania wskazanych orzeczeń nie spowoduje niemożności dochodzenia ich przez organ w przyszłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednakże ustawodawca przewidział również przesłanki negatywne, których istnienie obliguje Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). Powołany przepis zabrania wstrzymania wykonania aktów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna.
Z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Zaakcentowania wymaga, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., szczególnie, że strona skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Powoływanie się przez stronę na dolegliwość nałożonej grzywny, nie może stanowić przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. Bowiem funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku.
Ponadto warto podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
m.ch.