Uzasadnienie
Starosta Powiatu w [...] decyzją z dnia [...] przyznał S.W. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 5 grudnia 2001r.
S.W. w piśmie z dnia 4 marca 2002 r. zwrócił się "z prośbą zmiany zasiłku przedemerytalnego na świadczenie".
Wyjaśnił, że w dniu rejestracji świadectwo pracy było nieodpowiednie. Świadectwo to zostało przez pracodawcę zmienione.
Starosta Powiatu w [...], działając na podstawie art.145 § 1 pkt 5 kpa, wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Jako przyczynę wskazał złożenie przez starostę nowego świadectwa pracy.
Ten sam organ decyzją z dnia [...][...], odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] i przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu przytoczył treść art.37k ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U z 2001 r. Nr 6, poz.56 ze zm./, obowiązującego do 31 grudnia 2001 r.
Stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, bo okres zatrudnienia wynosi łącznie 38 lat, 6 miesięcy i 29 dni.
S.W. w odwołaniu od tej decyzji wyjaśnił okoliczności uzyskania nowego świadectwa pracy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...][...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Stwierdził, że odwołujący się nie spełniał warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego określonego w art.37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzemieniu obowiązującym do 31.12.2001 r., co stwierdzono prawomocną decyzją ZUS-u z dnia [...].
Spełniał natomiast warunki do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Nowe warunki niezbędne do uzyskania świadczenia przedemerytalnego wprowadzone ustawą zmieniającą z dnia 17.12.2001 r. i obowiązującą od dnia 1stycznia 2001 r. mają, zgodnie z nowym brzmieniem art.37l zastosowanie do osób zarejestrowanych po 1 stycznia 2002 r., które w dniu rejestracji spełniają warunki określone w aktualnie obowiązujących przepisach.
S.W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionował powyższą decyzję, nie zgłaszając zarzutów merytorycznych.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej.
Kontrola ta - po myśli § 2 - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny - stosownie do art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tej sprawie organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, o którym mówi art.145 § 1 pkt 1 lit.c.
Wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym zwykłym postępowaniem. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na prawny byt decyzji ostatecznej oraz - w razie wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja została wydana z określonym naruszeniem prawa / art.151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 kpa/.
Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Skoro zatem przedmiotem decyzji ostatecznej wydanej przez Starostę Powiatu w [...] w dniu [...] był zasiłek przedemerytalny, to tylko odnośnie tej decyzji ostatecznej można było prowadzić postępowanie wznowieniowe.
Organ administracyjny nie mógł orzekać w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Nie została bowiem wydana decyzja o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Wobec tego wniosek skarżącego o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego podlegał rozpoznaniu jako odrębna nowa sprawa w postępowaniu zwykłym.
Z tych też względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a orzekł jak w sentencji.