Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 czerwca 1996 r., wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./, Burmistrz Gminy i Miasta J. orzekł o zameldowaniu Marka J. na pobyt stały w J., Al. N. 11/5.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż Mirosława. złożyła wniosek o zameldowanie męża w ww. lokalu, którego jest najemcą z mocy prawomocnego wyroku sądowego. Na formularzu "Zgłoszenie pobytu stałego", potwierdziła fakt pobytu Marka J. w tym mieszkaniu.
Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów w J. nie potwierdziło uprawnień do przebywania w lokalu Markowi J. Nie uczyniła tego również właścicielka budynku położonego w J. przy Al. N. 11 - Aniela W. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że Marek J. po zawarciu w 1990 r. związku małżeńskiego z Mirosławą J., przebywał w spornym mieszkaniu za aprobatą żony.
Oznacza to, iż wyżej wymieniony posiada uprawnienie do przebywania, jako osoba bliska. O tym, kto spośród osób bliskich najemcy ma zamieszkiwać wspólnie z nim, nie może decydować wynajmujący, lecz najemca. Osoba bliska, najemcy, zamieszkała wspólnie z nim w lokalu objętym stosunkiem najmu, ma uprawnienia do przebywania w lokalu. bez względu na stanowisko właściciela budynku.
W odwołaniu od powyższej decyzji Aniela W. podała, iż jest w posiadaniu, sporządzonego przez administratora, tj. Zrzeszenie Właścicieli i Zarządców Domów w J., spisu najemców zajmujących mieszkania przy Al. N. 11 w J. Wynika z niego iż najemcą lokalu nr 4 jest Wanda B. - zmarła matka Mirosławy J., a lokalu nr 5 - Marianna K. Organ powiadamiając o wszczęciu postępowania administracyjnego stwierdził, iż dotyczy ono zameldowania Marka J. w lokalu nr 4, tymczasem decyzja informuje o zameldowaniu w mieszkaniu nr 5.
Decyzją z dnia 26 lipca 1996 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/. Wojewoda K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że bezspornym w sprawie jest to, że Mirosława J. jest najemcą spornego lokalu, a jej mąż Marek nabył status najemcy z mocy art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
Zgoda właściciela na podnajem lub oddanie w bezpłatne użyczenie lokalu wymagana jest w stosunku do innych osób trzecich, które nie posiadają statusu najemcy.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Aniela W. podała, iż nie neguje "ogólnej zasady wspólnego zamieszkiwania małżonków", lecz nie może pogodzić się z przyjęciem przez organy obu instancji, że małżonkowie J. zamieszkują w lokalu nr 5. Jest bowiem tak, że najemcą lokalu nr 5 jest zupełnie inna osoba, tj. Maria K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska podano, że sprawa numeracji lokali jest czynnością techniczną należącą do kompetencji zarządcy, jednakże skoro w ewidencji ludności Mirosława J. jest zameldowana pod numerem 5, to mąż z nią zamieszkujący nie może być zameldowany pod numerem 4.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd administracyjny bada zgodność decyzji administracyjnych z prawem. Oznacza to, że zakres orzekania sądu ograniczony jest do granic wyznaczonym przedmiotem decyzji i zagadnień procesowych związanych z jej wydaniem. Poza tak zakreślone ramy sąd wyjść nie może.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszają one przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Z treści przepisu art. 47 ust. 2 oraz z ustawowego określenia istoty ewidencji ludności w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./, jak również z faktu istnienia obowiązku meldunkowego określonego w art. 4 tej samej ustawy wynika, że organ gminy powinien w każdym czasie podejmować czynności służące rejestracji prawdziwych danych o ludności i jej ruchu, a w szczególności danych rejestrowanych w ramach ewidencji ludności, choćby te dane zostały już zarejestrowane lecz okazały się następnie sprzeczne ze stanem faktycznym lub prawnym - pogląd taki wyrażony został w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 3 1 października 1991 r., III AZP 6/91 /OSN 1992 nr 4 poz. 51/.
Treść przepisów art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazuje bezspornie, że do skutecznego zameldowania określonej osoby w danym lokalu na pobyt stały, niezbędne jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: zamieszkiwania tej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu i przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, że uprawnienie Marka J. do przebywania w lokalu wspólnie z Mirosławą J. wynika z tego, iż jest ona jego żoną i wstąpiła w stosunek najmu lokalu nr 4 położonego w J. przy Al. N.
11. Fakt ten potwierdza załączona do akt postępowania administracyjnego kserokopia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 12 września 1995 r., wydanego w sprawie I C 39/95. Tymczasem z treści zaskarżonej decyzji, jak i z poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji wynika że Marek J. zameldowany został w domu przy ul. Al. N. 11, ale w lokalu nr 5. Rodzących się w związku z tym faktem wątpliwości nie usuwają w żaden sposób motywy decyzji organów obu instancji. Dopiero w odpowiedzi na skargę Wojewoda K. zawarł stwierdzenie. iż "sprawa numeracji jest czynnością techniczną należącą do kompetencji zarządcy spornego lokalu, jednakże skoro w ewidencji ludności Mirosława J. jest zameldowana pod numerem 5, to mąż z nią zamieszkujący może być zameldowany też pod numerem 5, a nie 4".
Abstrahując już od faktu, że odpowiedź na skargę nie może stanowić uzupełnienia motywów rozstrzygnięcia, to stwierdzić należy, że przedstawiony powyżej pogląd, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na aprobatę.
Zameldowanie posiada funkcję rejestracyjną, a przez to stanowi dowód miejsca pobytu danej osoby pod ściśle określonym adresem, w tym, w lokalu konkretnie oznaczonym.
Zameldowanie to, będące czynnością materialno-techniczną, czy też dokonane w formie decyzji podjętej w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, musi dotyczyć oznaczonego z imienia i z nazwiska podmiotu oraz miejsca owego zameldowania poprzez wskazanie dokładnego adresu, tj. miejscowości, ulicy, numeru domu i numeru lokalu.
Jeśli zaś tytuł prawny do lokalu osoby potwierdzającej uprawnienie do przebywania w nim wynika z treści prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, wadliwy jest pogląd uznający, że kwestia numeracji /porządkowego oznaczenia lokali/ jest czynnością techniczną, należącą do kompetencji zarządcy domu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów obu instancji będzie wnikliwe wyjaśnienie wyżej podniesionej kwestii.
Z powyższych względów, z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.