Uzasadnienie
W dniu 24 lipca 2001 roku M. i K. małżonkowie G. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...], Nr [...], z dnia [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta P., Nr [...], wydana w dniu [...], odmawiająca wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia I. i T. małżonkom B. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce o numerze ewidencyjnym 15/2 położonej przy ulicy A 23 w P..
Pismem z dnia 3 marca 2004 roku skarżący M. i K. małżonkowie G. cofnęli skargę wniesioną w niniejszej sprawie podając, iż po przeanalizowaniu wszystkich wyjaśnień złożonych w sprawie doszli do przekonania, iż rażące naruszenie zasad uczciwego postępowania nastąpiło ze strony R. K., byłego właściciela działek gruntu należących obecnie skarżących i do inwestorów. Nie poinformował on skarżących w momencie zbywania im nieruchomości, że wcześniej, będąc jeszcze jej właścicielem, udzielił inwestorom (jako sąsiadom) zgody na posadowienie budynku, który zamierzali wybudować na nabytej od niego działce, w odległości 1,5 metra od granicy. Niepewność co do tego jakie jeszcze "niespodzianki" przygotował skarżącym R. K. zbywając im nieruchomość, niemożność przeprowadzenie skutecznej z nim rozmowy, ale także nieskuteczne próby skontaktowania się z inwestorami doprowadziły skarżących do wszczęcia i kontynuowania działań zmierzającego do wznowienia postępowania zakończonego udzieleniem inwestorom pozwolenia na budowę.
Aktualnie po dwu i pół rocznym spokojnym zamieszkiwaniu skarżący nie chcą wracać do czasów niepewności z okresu nabycia nieruchomości. Uznają prawidłowość udzielonego inwestorom pozwolenia na budowę, oświadczają, iż posadowienie przez inwestorów budynku mieszkalnego w żadnym razie nie przeszkadza skarżącym w użytkowaniu ich domu i ogrodu, jak również nie zacienia ich pomieszczeń. Ostatecznie skarżący podnieśli, iż życzą zarówno sobie jak i małżonkom B. przyjemnego zamieszkiwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Oceniając skuteczność dokonanego cofnięcia skargi należy mieć na uwadze przede wszystkim argumentacją skarżących podniesioną w piśmie cofającym skargę. Nie poinformowanie skarżących o udzielonej wcześniej inwestorom zgodzie na posadowienie ich budynku i niemożność wyjaśnienia tej kwestii zarówno ze zbywcą jak i inwestorami były bezpośrednimi przyczynami skierowania skargi do Sądu. Aktualnie dla skarżących przyczyny te przestały odgrywać doniosłą rolę, natomiast nabrało dla nich wagi, ułożenie sobie dobrosąsiedzkich stosunków i spokojne zamieszkiwanie. Argumenty te są nie bez znaczenia dla oceny zasadności dokonanego cofnięcia skargi.
Ponadto należy wskazać, iż posadowienie budynku mieszkalnego dokonane przez inwestorów nie pozostaje w sprzeczności z normami prawa regulującymi kwestie warunków technicznych i usytuowania budynku (vide: rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. Nr 15 poz. 140 z 1999 roku ze zm.) Tym samym należy uznać, iż nie można dojść do przekonania, aby dokonane cofnięcie skargi było czynnością stanowiącą obejście prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością. Tak więc stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.)
Mając na uwadze, iż na koszty postępowania w niniejszej sprawie składa się wyłącznie wpis od skargi, o kosztach tych orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) stanowiącym, iż w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Mając na uwadze przytoczone powyżej unormowania nakazano zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.